Kur nëna ime ishte në spital, e pyeta xhaxha Sashën: “Ku është makina jonë?” Ai më tha: “E ndërrava për shëndetin e nënës tënde.”
Babi, faleminderit që u shfaqe në jetën time… Një post falënderimi për të gjithë ata burra që kanë bërë atë që bëri babai im.
Nëna më lindi shumë herët. Llogarita që në momentin e lindjes ajo kishte vetëm 17 vjeç. Babain nuk e njihja. Nëna nuk fliste për të, dhe unë nuk isha shumë kurioze. Përse të interesohesha për një njeri që nuk i interesonte për mua? Kur mbusha nëntë vjeç, nëna më prezantoi me burrin e saj. E pranova me shumë hezitim. Nuk më pëlqente që në familjen tonë do të kishte dikë tjetër. Një fëmijë tipik që nuk e kupton nevojën e një të rrituri për dashuri.
Nëna atëherë kishte 26 vjeç, ai — 30. Ne u shpërngulëm në apartamentin e tij. Mora dhomën time të parë personale. Shkonim të tre në park, në kafene, dhe në shëtitje. E dija që ai e bënte gjithçka për mua, që unë të filloja ta pranoja, por jo — unë mendoja se unë dhe nëna ishim familja e përsosur dhe nuk na duhej askush tjetër.
Një ditë nëna u sëmur rëndë dhe përfundoi në spital. I bënë një operacion në spitalin shtetëror, dhe pas një jave e lanë të dalë, por gjendja e saj u përkeqësua — kishte temperaturë dhe fliste pa kuptim. Xhaxha Sasha (ashtu e quaja atëherë) filloi të telefononte diku, më pas e vendosi nënën në makinë dhe u nis. U kthye pa makinë — dhe pa nënën.
Pas disa vitesh mësova që nënës iu desh të bënte një operacion të dytë në një klinikë private, dhe xhaxha Sasha pagoi me makinën e tij, që e kishte blerë rishtazi. Brenda një jave, ai shiti edhe koleksionin e tij të verërave të rralla.
Më kujtohet kur nëna ishte ende në spital dhe unë e pyeta ku ishte makina. Ai më tha:
“E ndërrava për shëndetin e nënës tënde.”
Këto fjalë më prekën thellë në shpirt. Që atë ditë fillova ta shoh ndryshe. Që nga ai moment, e quajta “baba”. Pas disa vitesh, ai më ndihmoi të hyja në universitet, sepse nuk kisha mjaftueshëm pikë. Më vjen keq që një njeri i tillë hyri në jetën time vetëm kur isha 9 vjeç… Sikur të ishte babai im që në fillim.
Por e dini, për një fëmijë, gjërat materiale nuk kanë shumë rëndësi. Unë mbaj mend si më ndihmonte me detyrat, si luanim volejboll të tre, dhe si përgatitnim ëmbëlsirën tonë të veçantë me biskota dhe qumësht të kondensuar. Dhe mbi të gjitha, e falënderoj për mënyrën se si sillej me nënën time — e shikoja dashurinë në çdo fjalë, në çdo prekje të butë në flokët e saj. Ishte lumturia e vërtetë. Faleminderit, babi, që e bëre nënën time të lumtur!
