Atë ditë, Kolja shkoi me thirrje për të rregulluar një rubinet në një apartament. Por ajo që pa dhe dëgjoi atje, nuk do ta harrojë kurrë në jetën e tij.
Mikola po përfundonte porosinë e fundit dhe mezi priste të kthehej në shtëpi. Prej një viti punonte në një kompani që merrej me riparime hidraulike dhe mirëmbajtje shtëpish. Po mblidhte mjetet, kur papritur i ra telefoni — e kërkuan të shkonte edhe në një adresë tjetër. Mori kutinë me vegla dhe u nis.
Në derë i hapi një djalosh rreth dhjetë vjeç, me fytyrë serioze. Pranë tij qëndronte një vajzë bionde pak më e vogël.
— Po të rritur s’ka në shtëpi? — pyeti Mikola.
— Mami do vijë shpejt, — tha djali. — Unë u përpoqa ta rregulloj rubinetin me ngjitës, por s’ia dola. Prapë pikon, — shtoi me trishtim.
Mikola vendosi t’i besonte. Fëmijët qëndronin pranë dhe e shikonin me kureshtje teksa ai punonte.
— Edhe karrigia ime u prish, — tha vajza, — do ta rregullonte babi, por ai është pilot dhe fluturon shumë larg.
Ishte e qartë se përsëriste fjalët e nënës.
Kur Mikola mbaroi, nëna e tyre u kthye në shtëpi — një grua rreth të tridhjetave, e hijshme dhe e sjellshme. U habit nga “inicativa” e fëmijëve.
— Po ç’të bënim? — ngriti supet djali. — Të presim ty? Ti je gjithë ditën në punë. Unë të them që prej një jave që rubineti pikon!
Gruaja pagoi për punën, ndërsa vajza i kujtoi me zë të butë për këmbën e thyer të karriges. Mikola premtoi të vinte nesër. Kur po dilte, djali e përcolli deri te dera.
— Ne s’kemi asnjë baba, — i tha papritur. — Mami gënjen. Po të ishte i gjallë, do kishte ardhur ndonjëherë, apo jo? Mami na blen dhurata dhe thotë që i dërgon babi. E pashë vetë kur zgjodhi kukullën për Oljën, dhe pastaj tha se babi e kishte dërguar. Mendon se jemi shumë të vegjël për ta ditur të vërtetën.
— Eh, në jetë ndodhin shumë gjëra, ndoshta është vërtet pilot, — i tha Mikola dhe ia përkëdheli flokët.
Por djali vetëm uli kokën me trishtim.
Mikola u kthye në shtëpi, por fjalët e atij djali nuk i dilnin nga mendja. Dikur edhe ai kishte qenë pilot, por e kishte lënë punën për arsye shëndetësore.
Të nesërmen shkoi sërish në shtëpinë e Lyubës për të rregulluar karrigen. Ndërsa punonte, pa që në shtëpi kishte plot gjëra që duhej riparuar. Rregulloi një prizë, pastaj hyri në banjë dhe tha me habi:
— Ju këtu keni nevojë për një riparim të madh!
— Do ta bëni ju, apo jo? — e pyeti me ndrojtje Lyuba. — Kemi disa para, do t’ju paguaj.
Ai pranoi dhe filloi punën. Me kohën, u njohën më mirë. Lyuba shpesh e ftonte të hante me ta, i jepte çaj, dhe Mikola ndjente qetësi pranë saj. Me kalimin e ditëve, ai u hap shpirtërisht, dhe ajo gjithashtu. Lyuba i rrëfeu se burri e kishte lënë kur mbeti shtatzënë me vajzën. Fëmijëve u kishte thënë se babai ishte pilot.
Mikola ndjeu simpati të thellë për të — dhe ajo për të.
Të nesërmen, ai u kthye në shtëpinë e tyre me një buqetë lulesh… dhe me uniformën e vjetër të pilotit.
Vajza brofi nga gëzimi dhe iu hodh në qafë:
— Babi! — bërtiti.
— Ja, u ktheva, — tha Mikola me buzëqeshje, — nuk ju njoha menjëherë, ka kaluar shumë kohë.
Kështu, një familje e paplotë u bë e plotë.
