Kur Mikolai ishte 8 vjeç, prindërit e dërguan në shtëpinë e fëmijëve, sepse nuk kishin para. Dhe sapo djali u pasurua në të ardhmen, ata papritur u kujtuan për të.
Prindërit vendosën ta dërgonin Kolën në një shtëpi fëmijësh kur ai ishte vetëm tetë vjeç. Arsyeja ishte e thjeshtë – mungesa e parave. Së fundmi u kishte lindur edhe një fëmijë tjetër dhe jeta ishte bërë edhe më e vështirë. Të voglin nuk donin ta jepnin, i vinte keq, por me Mikolën u ndanë lehtë. Ata i kërkuan djalit të mos zemërohej dhe i premtuan se sapo të përmirësohej gjendja financiare, do ta merrnin përsëri në shtëpi.
Kola i priste prindërit çdo ditë, besonte se koha e vështirë do të kalonte dhe familja do të bashkohej sërish. Në fillim, prindërit e vizitonin shpesh. I sillnin ëmbëlsira, dhurata, dhe i thoshin që të duronte edhe pak. Por me kalimin e kohës, vizitat u rralluan derisa pushuan fare.
Kur Kola po mbaronte shkollën e mesme, ai e kishte humbur çdo shpresë për t’u ribashkuar me familjen. U përkushtua krejtësisht në mësime, për të harruar dhimbjen dhe për të mos menduar për plagët e shpirtit. Pas moshës 18 vjeç, ai fitoi bursë për në universitet dhe mori një dhomë në konvikt. Studionte shkëlqyeshëm dhe në vitin e fundit iu ofrua një praktikë në një kompani të madhe, ku më vonë filloi të punonte me kohë të plotë.
Kola u ngjit shpejt në karrierë, sepse asgjë tjetër nuk e shpërqendronte. Nuk mendonte më për familjen – ajo ishte një pjesë që kishte vendosur ta harronte.
Me kalimin e viteve, ai u bë drejtor i madh. Një ditë, prindërit e panë në televizor, duke përfaqësuar kompaninë e tij, dhe e njohën. Papritur u kujtuan për të dhe për premtimin që nuk e mbajtën kurrë.
Tani ata po kalonin një periudhë të vështirë. Fëmija më i vogël kishte bërë një veprim të keq, u kishte lënë borxhe të mëdha dhe ishte zhdukur. Kështu që vendosën t’i drejtoheshin Kolës. “Ti je gjaku ynë, biri ynë i dashur,” – i thanë. – “Na ndihmo të shlyejmë borxhin e vëllait tënd.”
Kola i ndihmoi, por vetëm me një kusht: ua dha paratë që u duheshin dhe u kërkoi të mos shfaqeshin më kurrë në jetën e tij.
