Një ditë vendosa që vjehrri dhe vjehrra s’kanë më vend në shtëpinë time! I përzura – dhe nuk më vjen turp.
Unë dhe burri im jemi bashkë tashmë pesë vjet. Jetonim në apartamentin tim në qytet dhe gjithçka shkonte mirë. Më vonë vendosëm t’i sillnim edhe prindërit e tij nga fshati – ishin lodhur nga puna e përditshme me tokën dhe kafshët. Fatmirësisht, unë kisha edhe një apartament tjetër të vogël, një garsonierë. E jepja me qira dhe nuk i kisha treguar askujt për të. Kur u ngrit pyetja se ku t’i vendosnim prindërit e tij, ajo garsonierë më erdhi në ndihmë: le të rrinin atje përkohësisht, derisa të vendosnin ç’të bënin.
Por papritur gjithçka ndryshoi. Zbulova se burri im po dilte me një tjetër grua! Ai vetë ma pranoi, madje më u ankua se nuk dinte kë të zgjidhte – mua apo atë. Madje më tha se s’i pëlqente që paratë në familje kishin filluar të mungonin. Normal që mungonin — se unë s’merrja më qira nga apartamenti që po e përdornin prindërit e tij!
Duhej t’i ndihmonim edhe ata, madje edhe “zonjën” e re që ai frekuentonte — se kush do ta priste burrin e huaj pa shpenzime? Duhej të sillte ndonjë buqetë, ndonjë çokollatë, s’është asgjë falas.
E dëgjova me habi dhe mendova: sa naiv qenka, kujton se gjithçka i takon. Por nëse ai “vuante” e s’mund të bënte zgjedhje, unë do ta ndihmoja – për hir të kujtimeve të vjetra – dhe do ta bëja zgjedhjen për të.
Le të shkojë tek “e dashura” e tij. Por ai nuk donte, sepse ajo kishte një garsonierë të vogël dhe dy fëmijë. I dërgonte diku gjatë fundjavave… Por ç’më intereson mua? Me të dashurën edhe në kasolle paskësh parajsë!
Ai ngriti supet dhe tha se do të rrinte përkohësisht “tek prindërit” – pra në apartamentin tim! Imagjinoni cinizmin! Do të jetonte në shtëpinë time, që të mos më shqetësonte!
Unë i kisha dhënë gjithçka – e ndihmova me punë, ia zgjidha problemet, madje e zëvendësoja në punë kur s’ia dilte. U ndihmova prindërit, i trajtova më mirë se të mitë. Dhe ata më donin, por pas gjithë kësaj, vendosa: do t’i nxjerr jashtë.
Tani më thonë se s’është mirë, se duhej t’i lija të qëndronin derisa të kursenin para për një banesë të vetën. Po pse s’i kursyen gjatë këtyre tre viteve që jetuan falas në apartamentin tim, pa paguar as faturat e dritave?
Nëse do t’i kishin kursyer ato para, tashmë do të kishin pasur mjaftueshëm për një kapar. Ne nuk jetojmë në kryeqytet, çmimet nuk janë aq të larta.
Dhe burri im, nëse është vërtet “burrë”, le të kujdeset vetë për prindërit e tij.
U thashë vjehrrit dhe vjehrrës: “Ja dera – rruga e mbarë.”
Duhet dikur një burrë të mbajë përgjegjësi për veprimet e tij.
Ata mbetën të shokuar. Doli që e kishin shitur shtëpinë e tyre në fshat dhe nuk më kishin thënë asgjë! Ku janë paratë? Askush s’e di.
Por për një pronë të tillë, shuma do t’u mjaftonte për një apartament të vogël në qytet. Ata zgjodhën të jetonin në kurrizin tim. Dhe unë, çfarë u detyrohem unë?
Më thonë se jam e pamëshirshme, por burri tashmë është pothuajse ish. Shpresat për pajtim s’ka. Shoqet më përkrahin – më thonë se më mirë ta jap sërish me qira atë banesë, të paktën të mos paguaj dritat e ujën.
Unë s’jam njeri hakmarrës. Nuk dua që ai të pësojë ndonjë fatkeqësi, as që “e dashura” e tij të vuajë. Thjesht dua të zhduken nga jeta ime, si të mos kenë ekzistuar kurrë. Dua rregull rreth vetes, jo këtë pisllëk.
Më thonë se ndoshta prindërit e tij s’e dinin. Nuk besoj. Çdo fundjavë “qëndronte tek ata” – dhe pastaj “flinte”.
Prandaj, le të largohen. Ai më lutet ta fal, por unë ndiej vetëm neveri – kjo histori u bë shumë e ndyrë.
U dhashë një javë kohë, sendet e tij i nxora jashtë derës. E egër? Nuk mendoj.
