Në mbrëmje më telefonuan nga banka dhe më kërkuan të shkoja atje – ishte gjetur pronari dhe donte të më falënderonte personalisht. U vesha shpejt dhe shkova.
Në mëngjesin e pranverës dola për një shëtitje në qytet. Dielli ndriçonte ngrohtë dhe nuk më bëhej të kthehesha në shtëpi. Pas dimrit të ashpër, kur as nuk doje të dilje jashtë, tani ndihesha e gjallë, me dëshirë të isha sa më shumë në ajër të pastër.
Pasi eca gjatë, nisa të kthehem në shtëpi nga i njëjti drejtim. Kur hodha sytë poshtë, pashë një portofol. U ndala, shikova rreth e qark – askush nuk më kushtonte vëmendje. E mora portofolin, shikova përsëri – asnjë sy drejt meje. Njerëzit kalonin, të zënë me punët e tyre.
Afër ndodhej një degë banke. Hynë brenda, iu afrova punonjësit dhe ia tregova atë që kisha gjetur. Një djalë i ri, i habitur – nuk dinte ç’të bënte, sepse i ndodhte për herë të parë. E hapëm së bashku portofolin. Brenda kishte disa karta bankare dhe rreth një mijë dollarë.
Eprorja e degës iu afrua dhe propozoi të kërkonim personin sipas numrit të kartës. Lashë numrin tim të telefonit që të më kontaktonin nëse pronari do të gjendej.
Në mbrëmje më thirrën nga banka: ishte gjetur pronari dhe donte të më falënderonte vetë. U vesha me nxitim dhe shkova.
Një grua e moshës së mesme qëndronte te dera e bankës dhe vështronte çdo person që hynte brenda me shpresë.
Iu afrova, u ndala dhe e pashë në sy.
– Ju e gjetët portofolin? – më pyeti ajo.
– Po, – i thashë.
Gruaja shpërtheu në lot, më falënderonte pa pushim, duke nxjerrë dollarë nga portofoli për t’i dhënë, por e ndalova, duke i thënë se nuk më duhej asgjë, mjaftonte një “faleminderit”.
Kur u qetësua, më tregoi se në kartë kishin mbledhur para për trajtimin e vajzës së saj rëndë të sëmurë. Paratë e mbledhura do të mjaftonin për shërim jashtë vendit. Sot kishte ndërruar pak dollarë për çdo rast.
Së bashku me punonjësit e bankës, edhe ne dhuruam diçka, secili sa mundi, në kartën e saj.
Zoti i dhëntë shëndet vajzës së saj të vogël.
