Jana dëgjoi zhurmën e bravës së derës dhe menjëherë vrapoi në korridor. Në prag qëndronte burri i saj, Olegu, me një buqetë lulesh dhe një kuti të çuditshme në duar.
– E dashura ime, gëzuar ditëlindjen! Më në fund erdha! – tha ai.
Ora po shkonte drejt mesditës kur Olegu më në fund arriti t’i telefonojë gruas së tij të dashur:
– Jana, jam mirë. Së shpejti do jem aty. Kam shumë punë…
– Faleminderit Zotit, Oleg! Po të pres. S’munda të të kap dot në telefon…
Olegu ishte i trishtuar. Sot ishte 8 marsi, dita e gruas, por për Janën ishte edhe ditëlindja. Gjithçka dukej në rregull – i kishin mbetur edhe disa orë pune dhe gjithçka shkonte qetë. Por papritur, doli shumë punë. Ai punonte në shërbimin e shpëtimit – burrë i gjatë, i fortë dhe me shpirt të butë. Për këtë Jana e kishte dashur që në fillim.
Kur doli jashtë, filloi një shi i madh. Nuk ishte koha më e mirë për të kërkuar lule nëpër qytet. E dinte që gruaja e donte pa dhurata, por ishte ditë e veçantë. Në qytetin e tyre të vogël minator, kioskat me lule ishin të pakta. Njëra ishte mbyllur, tjetra kishte vetëm trëndafila të vyshkur. S’i mbeti gjë tjetër veçse të shkonte në dyqanin e Galinës, një shitëse jo shumë miqësore.
I lagur deri në palcë, Olegu hapi derën e dyqanit.
– Mirëdita! Gëzuar festën!
– Faleminderit, – mërmëriti ajo ftohtë.
– Dua disa lule.
– Janë para teje, zgjidh.
Ai pa lulet: trëndafila, gerbera…
– Po tulipanë të bukur s’ka?
– Kush deshi tulipanë të bukur, erdhi në mëngjes.
– Më vonoi puna.
– E dimë ne si vonohen burrat “në punë”.
– Jo, s’është puna ime ajo.
– Të gjithë burrat janë njësoj… – tha ajo. – Kam një buqetë që s’u mor, por është me porosi.
Në dhomën ngjitur, mbi një tavolinë, qëndronte një buqetë madhështore me tulipanë të bardhë e të purpurt.
– Sa kushton?
– 700 hryvnia.
Ai kishte vetëm 400. Donte të shkonte në shtëpi të merrte pjesën tjetër, por e dinte që Jana s’do ta linte të dilte më. U kthye të ikte.
– Ja burrat e sotëm, kërkojnë lule për gruan, por pa para.
– Kam para, vetëm më mungojnë pak! – tha ai me nervozizëm dhe doli në shi.
Galina e pa nga dritarja dhe ndjeu turp. E dinte se sot në mëngjes kishte pasur një shpëtim të madh në fabrikë – pra ai kishte qenë në punë të vërtetë. Në atë moment ajo pa një plakë që iu afrua Olegut dhe e tërhoqi nga mënga drejt një ndërtese të vjetër.
– Biri im, vetëm ti mund të më ndihmosh! Dy mace të vogla kanë hipur në pemë e s’mund të zbresin!
Olegu u ngjit dhe i zbriti. Macet ishin të vogla, të lagura, të verdha.
– Janë binjakë, një djalë dhe një vajzë, – tha e moshuara. – Mos i ndaj, sjellin fat në shtëpi.
– Po ku t’i çoj?
– Do i çoj në treg nesër, ndoshta dikush i merr.
– Jo, s’ka nevojë. Do i marr unë.
Plaka u përlot. – Zoti të bekoftë, bir.
Macet i ngjiteshin në qafë, kështu që Olegu u kujtua për dyqanin e Galinës – ndoshta kishte ndonjë kuti.
– Më falni, zonjë, a keni ndonjë kuti kartoni?
Kur pa macet në duart e tij, Galina u habit.
– O Zot! Ku i gjete?
– I zbrita nga pema. Plaka kërkoi ndihmë.
– Këto janë ruse, sjellin fat.
– Ashtu tha dhe ajo, – qeshi ai.
Galina u prek. I solli një kuti, bëri vrima për ajër dhe ia dha.
– Ja, merr këtë, dhe… prit! Ke harruar lulen.
– Por s’mundem, s’kam gjithë shumën.
– Nuk dua para. Merre. Ia dhuro gruas. Ke shpirt të mirë, Oleg.
Ai e falënderoi dhe iku. Ajo e ndoqi me sy gjatë, me buqetën e tulipanëve dhe kutinë me “fat”.
Në shtëpi, Jana dëgjoi çelësin dhe vrapoi në korridor.
– E dashura ime, gëzuar ditëlindjen dhe 8 marsin! – tha ai.
– Çfarë bukurie! Po kjo kuti çfarë është?
– Është… fat, – tha ai me buzëqeshje.
Ai hapi kutinë dhe dy mace të vogla, të arta, e panë me sy blu-vjollcë.
– Sa të ëmbla! – tha Jana. – Së pari lahemi ne, pastaj ata!
Pas dushit dhe një gote shampanjë, Olegu ra në gjumë. Jana i lahu macet dhe e telefonoi motrën.
– Më dhuroi një kuti me fat, – tha ajo me gëzim.
Më vonë, ata u ulën bashkë në darkë, duke parë macet që luanin në dhomë. Në anën tjetër të qytetit, Galina pinte shampanjë me shoqen e saj, të dyja vetëm, dhe mendonte:
“Ah, sikur edhe mua të më kërkonte dikush tulipanë nën shi dhe të më sillte një kuti me fat…”
