Djali me nusen dhe dy fëmijët jetojnë në shtëpinë time, por kur djali më telefonoi me një kërkesë të pacipë, vendosa t’i përzë të gjithë.
Kostja, djali i Tamarës 60-vjeçare, një ditë e thirri dhe i tha:
– Mami, ne jemi katër veta, kurse ti je vetëm. Le të marrim me qira një apartament për ty jashtë qytetit; ne do ta paguajmë vetë.
Kostja është 35 vjeç, ka grua dhe dy fëmijë të vegjël. Pas martesës, e solli bashkëshorten në shtëpinë ku jetonte me nënën. Dhe që atëherë, asnjëherë nuk u larguan.
Në fillim të rinjtë donin të kursenin për një këst fillestar për kredi banese, por doli se nuk ishte aq e lehtë. Çmimet u rritën, të ardhurat ranë. E shtynin gjithmonë për “kohë më të mira”, por ato nuk vinin kurrë.
Tani, as që flasin më për apartamentin e tyre.
Në fund të fundit, jetojnë në një banesë të madhe, me çdo gjë të nevojshme dhe në një lagje të mirë.
– Nipërit po rriten para syve të mi, – thotë Tamara, – i shoh çdo ditë, por ndonjëherë është e padurueshme me ta. E kuptoj që për ta nuk është më interesante të jenë me mua.
Jeta e përbashkët filloi të prishë marrëdhëniet midis vjehrrës dhe nuses.
Të dyja përpiqeshin ta mbanin situatën me mund.
– E vetmja zgjidhje, – thotë Tamara, – është që të rinjtë të marrin me qira një banesë për vete. E di që është e vështirë me dy fëmijë, por lagjja jonë është shumë e shtrenjtë, këtu nuk do gjejnë asgjë të përshtatshme. Le të shkojnë më në periferi ose diku në rrethina.
Por para pak kohësh, Kostja propozoi diçka tjetër: të merrnin me qira një apartament për nënën, ndërsa ata të qëndronin në këtë banesë me dy dhoma.
– Për çfarë të duhet ty një banesë me dy dhoma? – i tha ai. – Të mjafton një garsonierë. Tani nuk punon më, nuk ke pse shpenzon kohë dhe para për transport. Po të marrim një apartament afër kryeqytetit, atje ka pyll, ajër të pastër dhe njerëzit janë më të mirë. Kur të na mungosh, hip në tren dhe për gjysmë ore do jesh këtu. Unë do të të pres në stacion, të premtoj.
– As mos e mendo! – i tha Tamara. – Shkoni ju dhe merrni me qira një banesë për vete. Edhe juve do ju bëjë mirë ajri i pastër.
Çfarë mendoni ju, kush ka të drejtë në këtë situatë dhe si mund të gjejnë një zgjidhje për këtë situatë të ndërlikuar?
