Kur transferova pak para në kartën e motrës sime, më erdhi një telefonatë prej saj. Ajo që dëgjova, ende e mbaj mend.
Kam një motër. Ne jemi binjake, por përveç prindërve dhe ditëlindjes në të njëjtin ditë, nuk kemi asgjë të përbashkët. Motra ime, Marina, gjatë gjithë jetës gjithçka e ka marrë lehtë, thjesht për “sy të mirë”. Unë kam pasur gjithmonë nevojë të përpiqem dhe të punoj që të arrij çdo gjë që nga koha e shkollës. Nuk isha shumë komunikative dhe nuk kisha mundësi të përthithja informacionin shpejt. Motrës i mjaftonte të dëgjonte në orë dhe nuk bënte detyrat. Unë duhej të qëndroja mbi librat që të mos kisha nota të dobëta.
Marina u ngrit shumë shpejt. Mamaja e mbështeste këtë “yjëri”, duke e vendosur gjithmonë motrën si shembull dhe duke nënvlerësuar sukseset e mia. Marina, në vend që të më ndihmonte, përpiqej të theksonte gjithmonë diferencat mes nesh dhe avantazhin e saj. Ajo edhe ashtu dukej më mirë, por mbi sfondin tim, shkëlqente edhe më shumë. Fakt që gjithçka i binte vetë në dorë, nuk i shërbeu.
Në universitet ajo nuk përfundoi në vitin e tretë dhe u martua me një shok klase. Një pushim nga puna pas lindjes rrjedh natyrshëm në tjetrin, dhe tani ajo ka njëzet e pesë vjet, dy fëmijë, mungesë arsimimi, një burrë jo shumë i mirë dhe një pagë të vogël. Unë, duke qenë e mësuar që nga shkolla të punoj me përkushtim, tashmë jam drejtore e departamentit.
Në këtë firmë punoj që nga mosha 18 vjeç, duke studiuar në mësim të pjesëmarrësve dhe duke aplikuar teorinë në praktikë. Katër vjet më parë u martova dhe tashmë kam një fëmijë. Ne me burrin kemi të ardhura të mira, që na lejojnë shumë gjëra, për shembull, të çojmë djalin në kopësht privat. Kjo, siç duket, nuk i pëlqen askujt.
Mamaja më herët përpiqej të më bindte të ndihmoja motrën, por unë nuk kisha dëshirë. Së pari përpiqesha pak t’i ndihmoja me para, por më pas kuptova se kjo merrej si e natyrshme, madje pyesnin pse jo më shumë, kështu që ndalova. Kur Marina shkoi për pushim të dytë pas lindjes, unë u ndala të ndihmoja. Ne vendosëm të merrnim një kredi për një apartament.
Shpjegimi për mamanë që paratë nuk mjaftojnë për shkak të kredisë ishte i bindshëm. Ajo nuk e di sa fitojmë, kështu tema e ndihmës për motrën u zbeh. Përdorimisht mamaja herë pas here kërkonte të ndihmoja motrën, por kjo ishte vetëm një herë. Por kur kuptoi për kopështin privat, kuptoi që nuk janë të fundit paratë që shpenzojmë dhe filloi të më qortoje:
— Po shiko, sa kushton ky kopësht privat. Si nuk po mendon, si i hidhni këto para kot? Duhet të shkonit në kopështin e zakonshëm. Nëse je kaq e pasur, më mirë ndihmo motrën. Pesëmbëdhjetë mijë për kopësht? A ka tenxhere ari aty?
Unë shpjegova me durim se në kopështin e zakonshëm kishim vetëm probleme, duhej të merrnim kujdestar. Mamaja punon, dhe kur nuk punon, ndihmon motrën. Vjehrra jeton larg. Prandaj vendosëm që ishte më mirë të regjistronim fëmijën në kopësht privat.
Grupet janë më të vogla, mësuesit më të përkushtuar, dhe ka aktivitete shtesë. Mamaja nuk largohej nga tema dhe gjithmonë kërkonte të jap paratë për motrën për gjëra të domosdoshme. Unë nuk mundesha më dhe i thashë se motra nuk ka asnjë obligim. Paratë e mia i shpenzoj për familjen time.
Unë do ta ndihmoja, sepse ajo është motra ime, por Marina reagonte keq ndaj ndihmës sime. I dërgova pesë mijë në kartë, dhe ajo thirri:
— I more këpucët e dimrit për fëmijën tënd më të shtrenjta disa herë. Pse, për motrën nuk ka të drejtë? Fëmijët e mi nuk janë si të tu. Është e pakëndshme dhe e dhimbshme. Më mirë të mos jap asgjë, se sa të justifikohem.
