Prindërit jetojnë vetë në një apartament me tre dhoma, ndërsa ne me fëmijët ngjeshemi në një garsoniere të ngushtë. Sepse ata kanë edhe një shtëpizë në fshat.
Së shpejti unë do të bëhem nënë për herë të tretë, por duket se ky lajm gëzoi vetëm mua dhe burrin tim, sepse pjesës tjetër të të afërmve – gjysheve të fëmijëve tanë – nuk u intereson fare për nipërit e tyre dhe për jetën e tyre të rehatshme. Çështja është se ne me burrin dhe fëmijët jetojmë në një apartament të ngushtë me një dhomë, ndërsa gjyshet gëzojnë jetën në pallatet e tyre dhe as që u shkon ndër mend të ndihmojnë të vetmit të afërm të tyre, mund të thuhet. Unë jam fëmija i vetëm i prindërve të mi. Mami dhe babi jetojnë vetëm në apartamentin e tyre me tre dhoma.
Jo, mos mendoni që jam ndonjë egoiste që dua t’i lë prindërit e mi në rrugë. Ata kanë një shtëpizë në fshat, ku jetojnë pjesën më të madhe të vitit, dhe në qytet kthehen vetëm dimrit. Unë tashmë kam tentuar t’ua lë të kuptojnë që të na e lënë apartamentin e tyre për gjithë vitin, por ata filluan të shpikin justifikime – se aty tualeti është jashtë, se ka vetëm sobë ngrohjeje dhe nuk ka kushte si në qytet. Më thoni, në pleqëri njerëzit duan të jetojnë në pallat?!
Vjehrra – është histori më vete. Ajo ndoshta as nuk i di emrat e nipërve, sepse jeton vetëm për vajzën e saj, ndërsa për djalin nuk i intereson fare, megjithëse, dua të theksoj, gjyshe e bëri pikërisht djali dhe jo vajza, e cila së shpejti mbush 30 vjeç dhe ende s’po martohet.
Në përgjithësi, siç e kuptoni, historia jonë nuk është nga më të mirat. As që e kam imagjinuar se në këtë moshë do të mbetesha pa njerëzit e mi të afërt, krejt e vetme përballë problemeve të mia. Ne me burrin nuk kërkojmë shumë – vetëm një cep tonin, dhe as për vete, por për rehatinë e fëmijëve tanë, nipërve të prindërve tanë… Nëse ne nuk mund të blejmë dot një apartament vetë, do të thotë se do të mbetemi pa të? Ku shkoi farefisnia?
