Kur mësova se mamaja ime ishte sëm urë, lashë gjithçka dhe vrapova tek ajo. Së shpejti më telefonoi burri im dhe më tha diçka që më bëri të ngurtësohem në vend.
Burri im po më telefonon prej katër ditësh dhe më thotë se sa e keqe jam. Dhe gjithë kjo vetëm sepse po kujdesem për mamanë time të sëm urë. Sipas tij, unë duhet të jem gjithmonë pranë burrit. Ai nuk mund të jetojë një javë pa mua. Por unë nuk kam shkuar me pushime. Mamaja ime e fshehu nga unë që kishte tem peraturë prej dy ditësh. Ajo u sëm ur, por në spital nuk e dërguan. Thanë se mund të kurohej edhe në shtëpi. Ajo jeton në një qytet tjetër, aty nuk kemi të afërm që të kujdesen për të. Kur para disa ditësh e telefonova, ajo më tha se ishte mirë. Por unë e ndjeva që nuk ishte kështu. Mblodha gjërat dhe prisja taksinë. Burri im tha se ishte kundër vendimit tim. Por unë nuk e pyeta; thjesht e njoftova se po nisesha.
Nuk kam ndërmend ta lë mamanë time të moshuar vetëm për hir të tij. Para se të nisesha, i përgatita ushqim për disa ditë. Edhe atë e kuptoj. Edhe mamaja ime u zemërua shumë që lashë punën, shtëpinë, burrin – dhe erdha tek ajo. Por si ndryshe? Ajo është e sëm urë, farmacia është larg, ushqime nuk ka. Kush do t’i ndihmonte? I zjeva supë, bleva ilaçe, pastrova shtëpinë. Ajo vetë nuk do të mund ta bënte. Në mbrëmje më telefonoi burri dhe më pyeti se ku isha. I thashë se isha te mamaja. Ai më kujtoi se ishte kundër, dhe tha se nëse mamaja është e sëm urë, duhet të jetë në spital, jo në shtëpi.
Aty do të kujdeseshin për të. I urova natën e mirë dhe mbylla telefonin. Ishte e qartë që ai ishte i pakënaqur. Por nuk është i vetmi – edhe unë jam e pakënaqur me sjelljen e tij. Pse nuk i kupton këto gjëra të thjeshta? Pas dy ditësh mamaja mund të ecte pak. Por në mbrëmje përsëri i bëhej keq. Këto ditë burri më telefononte çdo ditë dhe më këshillonte ta çoja mamanë në spital. Ai donte që të kthehesha sa më shpejt në shtëpi. Por me këtë më lodhi. Nuk e kupton që nuk është koha për tekat e tij. Burrë i rritur. Mamaja pa që u zënka me të dhe më tha se kot kam ardhur. Por unë nuk mendoj kështu. Unë nuk jam dadoja e tij. Sjellja e tij nuk më pëlqen. Më pret një bisedë serioze me të kur të kthehem në shtëpi. Më neverit sjellja e tij. Nëse ai nuk e ndryshon mendimin – do të ketë divor c. U martova me burrë, jo me fëmijë kapriçioz.
