Kur vendosëm me bashkëshortin tim të martoheshim, u morëm vesh që do të jetonim për veten tonë dhe pa fëmijë. Por një ditë, pas 7 vitesh, burri vendosi se donte fëmijë.
Unë jam 35 vjeçe dhe prej 7 vitesh e martuar. Që para dasmës ishim marrë vesh që do të jetonim për veten dhe pa fëmijë, sepse fëmijët janë përgjegjësi e madhe dhe e ndjeja se nuk ishte për mua. Burri u pajtua me gëzim. Gjatë 7 viteve së bashku të dy kemi arritur rezultate të mira profesionale. Punojmë në pozita drejtuese, shkojmë të paktën një herë në vit me pushime jashtë vendit. Mund të përballojmë rroba të shtrenjta, ushqim të mirë dhe gjithçka që dëshiron zemra. Më pëlqen një jetë e tillë.
Pas 7 vitesh burrit tim papritur i lindi dëshira për një fëmijë. Por gjithçka ishte mirë siç ishte. Kjo nuk është për mua. Ne prej kohësh kemi rënë dakord për gjithçka. Nga ana tjetër, e dua burrin tim dhe nuk dua ta humbas. Prandaj nuk mund t’i them “jo”. Kam frikë se do të gjejë një grua tjetër, e cila me kënaqësi do t’i lindë fëmijë. Dhe këtë nuk e dua. Kështu që tani detyra ime kryesore është ta mbaj burrin në familje. Më pëlqen një jetë pa detyrime dhe pa lidhje. Por nëse bëhem nënë? Fillimisht do të duhet të rri në shtëpi sa të jem shtatzënë, pastaj nuk do të mund të shkoj në pushime sepse do të kem një foshnjë. Burri ka një fëmijë nga martesa e parë, por dëshiron që të kemi një fëmijë të përbashkët.
Nuk e di çfarë të bëj tani. As nuk dua të ndryshoj jetën time, por as nuk dua ta largoj burrin. Për të, tani kjo është gjëja më e rëndësishme. Si mund ta refuzoj? Dua që gjithçka të jetë si më parë. Por ne kishim rënë dakord. Pse duhet të ndryshohen kushtet e marrëveshjes? Por pas 7 vitesh ai vendosi se gjithçka mund të ndryshojë. Unë me vetëdije zgjodha një jetë të tillë dhe e paralajmërova që në fillim. Çfarë të bëj tani? Si ta ruaj familjen dhe njëkohësisht të mos heq dorë nga parimet e mia?
