Katja mendonte se ishte thjesht e dashura e Andrei Pavlloviçit, por pikërisht në varrimin e tij, i biri i dha Katjas një zarf nga i ati, dhe aty…
Komshijet rrinin para hyrjes së pallatit dhe thurnin fjalë. E si ndryshe, kur Andrei Pavlloviçit i ishte shfaqur një e dashur e re, e re fare?
— Ajo është sa për mbesë për të…
— Eh, ne mendonim se ishte njeri i ndershëm, doli të ishte plak i dhënë pas epshit.
— Po ti vetë flirtoje me të: herë i pjekje byrekë, herë e qerasje me çaj.
— E megjithatë, Andrei Pavlloviçi është burrë për t’u pasur zili: ka pensionin më të lartë, makinë të shtrenjtë, apartament me tre dhoma, dhe duket i ri.
Andrei Pavlloviçi doli nga hyrja me të dashurën e re, hipën në makinë dhe u larguan. Katja ishte 35 vjet më e re se ai, por mosha nuk i shqetësonte.
— Katja, të ka dalë dikush, duket.
Nga buqetat dhe nga sytë e tu. Nuk fshihesh dot nga nëna.
— Mirë, mamë. Kam një mashkull, por është shumë më i madh në moshë se unë. Thjesht nuk mendoja se ka ende burra kaq galantë dhe të vërtetë. Për ish-burrin tim nuk mund ta them këtë… as alimentet për fëmijët nuk pranon t’i paguajë. I tregova Andreit për situatën time të vështirë, për fëmijët dhe për mungesën e parave. Ai menjëherë tha se do të ndihmonte.
Mbrëmjen, Andrei Pavlloviçi foli me djalin e tij në telefon. Ai është biznesmen i suksesshëm, njeri i pasur, puna i ecën mirë. Por pas bisedës me të, Andreit iu bë keq, diçka i shpoi zemrën. Iu kujtua gruaja e ndjerë. Ishte një kopje e saktë e Katjas në rini.
Andrei Pavlloviçi mendoi se sa me fat ishte që kishte takuar sërish dashurinë e jetës. Kaluan dy ditë dhe Katja filloi të shqetësohej ku ishte zhdukur Andrei. Vendosi ta telefononte, por përgjigji një infermiere, e cila i dha lajmin për vdekjen e tij.
Në varrim, Katja qëndroi deri në fund, edhe pasi të gjithë u larguan. Tek ajo iu afrua një burrë i ri, i gjatë.
— A jeni ju Katja? Babai më tregoi për ju atë mbrëmje para se të vdiste. Ai la një letër për ju.
Katja mori zarfin, e hapi dhe aty shkruhej:
„Katenka, më fal nëse kam bërë diçka gabim. Do të doja shumë të të bëja të lumtur çdo ditë, por ndjej se nuk më ka mbetur shumë… dua të të ndihmoj ty dhe fëmijët e tu. Kjo është karta, ky është kodi. Këto para do t’u mjaftojnë djemve të tu të rriten dhe të hyjnë në universitet. Ty të uroj një jetë më të mirë.”
