Viktori i kërkoi vajzës së vogël lypëse t’i tregonte ku jetonte. Dhe kur hyri në shtëpi, djali u shtang, sepse gruaja që shtrihej në shtrat ishte…
Një mbrëmje, Viktor ndaloi te dyqani për të blerë ushqime dhe pa se roja po përpiqej të dëbonte një lypëse. Vajza, e veshur me rroba të vjetra, ishte ende vetëm një fëmijë, ndaj ai nuk mundi ta kalonte indiferent.
– Pse po e dëboni?
– Me pamjen e saj i tremb blerësit! Kështu kam udhëzimet.
Viktori e mori vajzën mënjanë. Ajo nuk kishte më shumë se dymbëdhjetë vjeç.
– Pse po lyp? Je e uritur?
Dukej qartë që vajza ishte e kequshqyer, por ajo u përgjigj vetëm:
– Më duhen para për ilaçet e mamasë, ajo është shumë e sëmurë.
– Po babai yt?
– Ai na la kur isha shumë e vogël…
Vajza iu duk e panjohur, por i kujtonte dikë. Ai e pyeti çfarë i duhej, shkoi dhe i bleu gjithçka të nevojshme. Pastaj mori edhe dy qese të mëdha me ushqime.
– Do të më shoqërosh deri te shtëpia juaj?
Vajza e çoi te një ndërtesë e vjetër. Në banesën ku jetonte me nënën, nuk ishte bërë remont prej shumë kohësh. Kushtet ishin të tmerrshme.
– Mami, këtu është një xhaxhi i mirë që na ndihmoi! – bërtiti vajza e gëzuar dhe vrapoi drejt dhomës së gjumit.
Ai e ndoqi dhe u shtang kur pa gruan në shtrat.
Me Evën ishte njohur në universitet. Ajo ishte dashuria e tij e parë dhe e vetme; u ndanë nga budallallëku. Edhe sytë e Evës u zgjeruan kur pa Viktorin. Ajo dukej shumë e dobët dhe e rraskapitur. Ai thirri menjëherë spitalin. Viktori i pagoi trajtimin.
Pas tre muajsh, ata u martuan. Njerëzit që janë të destinuar të jenë bashkë, përfundimisht gjithmonë ribashkohen.
