Në kulmin e jubileut tim të 60-vjetorit, djali dhe vajza ime thanë se kishin një surprizë për mua. Kur e pashë atë para mysafirëve, u skuqja nga turpi.
Ishte ditëlindja ime. Falë Zotit, arrita ta festoj 60-vjetorin në këmbë!
– Kam një surprizë për ty! – bërtiti djali im kur hynë ai dhe motra e tij.
– Vërtet? Çfarë është? – pyeta me padurim.
Vajza ime heshti dhe shikonte në tokë. Djali im lëvizte në siklet.
– Këtë vit nuk kishim shumë para, – tha ai, – ndaj nuk të blemë asgjë të veçantë. Por të sollëm një tortë nga supermarketi, dhe vajza ime të vizatoi një vizatim. A mjafton si surprizë?
U përpoqa të fsheh zhgënjimin tim.
– Faleminderit, – thashë, duke u munduar të mos dukesha mosmirënjohëse.
Pasi u larguan, telefonova disa nga mikeshat e mia më të afërta.
– Më vjen keq që fëmijët e tu nuk të sollën asgjë, – tha njëra me keqardhje, – por mos u mërzit shumë.
– Nuk është puna te dhuratat, – psherëtiva, – më vjen keq që as nuk u munduan të më bëjnë të ndihem e veçantë në ditën time… Ishte 60-vjetori im, dhe as kartolinë nuk më dhanë.
– Sa keq, mikja ime, – tha ajo, – vajza ime më mori me vete në Paris për një javë për 60-vjetorin tim.
– Sa me fat je… – thashë me zili.
– Po, pata shumë fat, – vazhdoi ajo, – por e di thënien: “çfarë mbjell, do të korrësh”. Ndoshta duhet të flasësh me fëmijët e tu dhe t’u tregosh si ndihesh?
– Nuk e di… – thashë me dyshim, – nuk dua të shkaktoj konflikt.
– Duhet të mësosh të mbrosh veten, – nguli këmbë ajo, – përndryshe ata do të vazhdojnë ta marrin ndihmën tënde si të ishte e vetëkuptueshme.
Mendova për këshillat e saj dhe vendosa t’i dëgjoja. Herën tjetër që pashë fëmijët e mi, i ftova për bisedë.
– Më vjen shumë keq që nuk më sollët asgjë për ditëlindje, – u thashë.
– E kuptojmë, mami, na fal, – tha vajza ime, – thjesht këtë vit nuk kishim para. Na fal.
– Nuk është puna te paratë, – u thashë, – por te përpjekja. Mund të më bënit të paktën një kartolinë.
– Vitin tjetër do të përpiqemi shumë më tepër. Do shohësh ç’surprizë do të të bëjmë! – premtoi djali im.
Por dëmi tashmë ishte bërë. Nuk mund të mos ndihesha e lënduar nga mospërfillja e tyre.
– Nuk e di ç’të bëj, – i thashë mikeshës time, – ndjej se kam rritur njerëz egoistë që çdo vit më premtojnë të njëjtën gjë…
– Lumturinë duhet ta ndërtosh vetë. Mos u mbështet tek ata, – më tha ajo, – kush tjetër e di më mirë se ti çfarë të duhet?
Ateherë kuptova se mikja ime kishte plotësisht të drejtë. Fatkeqësisht, e kuptova shumë vonë…
