Janë bërë krejt të pacipë vjehrra ime dhe motra e burrit. Përse duhet të kujdesem unë për fëmijën e dikujt tjetër?
Do ta tregoj me radhë. U martova në moshën 18-vjeçare, zgjedhuri im jetonte afër shtëpisë time. Unë përfundoja klasën e 10-të, ndërsa ai, pasi ishte kthyer nga ushtria, më kërkonte librin shkollor për t’u përgatitur për universitet. Dhe atë pranverë u dashurova me të. Pasi përfundova shkollën, u bëra studente në të njëjtin universitet ku u regjistrua edhe Nikolla im. Studimet, dashuria dhe miqësia na afruan dhe u martuam. Pas dasmës vazhduam studimet me korrespondencë, sepse duhej të punonim. Prindërit e mi vendosën të na linin apartamentin dhe u shpërngulën te gjyshja që jetonte në një shtëpi private. Pasi mbaruam universitetin, gjetëm punë të mirë dhe nisëm të mendonim për fëmijë.
Tani jam 29 vjeç, burri pak më i madh, dhe fëmija ynë ka vetëm 3 muaj. Kurrë nuk jemi mbështetur te ndihma e të tjerëve, gjithmonë jemi përpjekur t’i zgjidhim vetë problemet. Foshnja shpesh ka dhimbje barku, kështu që s’mund të flija dot mirë. Dhe ja, u ndërhyri vjehrra, e cila jeton me vajzën e saj të divorcuar dhe djalin e saj trevjeçar. Edhe kur isha shtatzënë, vajza e saj e linte fëmijën në shtëpinë tonë dhe shkonte për punët e saj – te shoqet, kinema etj. Dina ngjyroste figura dhe dëgjonte përralla që ia lexoja unë. Por tani mezi ia dal dot me fëmijën tim, ndërsa këto gra – vjehrra dhe kunata – sikur nuk e kuptojnë dhe vazhdojnë të ma sjellin djalin, ndërsa vetë shkojnë në pushime ose shëtisin me shoqe…
U përpoqa të shpjegoj se nuk është e lehtë të kujdesesh për dy fëmijë dhe kërkova të mos e sillnin më. Disa ditë nuk e sollën, por pastaj përsëri “u duhej patjetër”, veç disa minuta të qëndronte – dhe vinin ta merrnin vonë në mbrëmje. Unë dhe burri im i lutëm, por kot. Si më parë, e sjellin dhe ikin. Tani as nuk pyesin, sikur është detyrë!
Kohët e fundit, kunata fluturoi në det me një shoqe, ndërsa vjehrra shkoi në vilë. Vjehrra ma la në dorë Mishën duke thënë: “Kush tjetër do kujdeset për të, përveç teje? S’mund ta marr me vete në vilë. E nëse nuk shkoj, nuk do t’i përgatis gjërat deri në pranverë.” Pas refuzimit tim, e la djalin në kuzhinë dhe iku. Mora taksi, e çova djalin në vilë dhe ia lashë vjehrrës. Në mbrëmje filloi të bërtiste, më qortonte se si paskam bërë një gjë të tillë.
Ia shpjegova se për fëmijën duhet të kujdeset nëna e tij, ndërsa gjyshet apo të afërmit ndihmojnë vetëm nëse duan dhe kanë kohë. Unë jam një njeri i huaj për të. Pastaj i thashë se mund të njoftoja shërbimet sociale. Del se kunata kërkon liri, sepse do të martohet, koha po ikën, ajo ka 24 vjeç. Por pse, për këtë, duhet të disponojnë të tjerët kohën time?
Pas kësaj, vjehrra pushoi së foluri me mua dhe u bë armiqësore. Por unë vërtet duhet të kujdesem për foshnjën time tre muajsh dhe s’dua të merrem vazhdimisht me fëmijën e dikujt tjetër. Nuk doja të zihesha me vjehrrën, por u lodha së duruari. Ajo nuk kupton se forcat fizike dhe morale nuk janë të pafundme. Mendoj se kam të drejtë. Apo jo – duhet t’i ndihmoj?
