Pas humbjes së bashkëshortit, një grua e moshuar publikoi një njoftim në internet: “Kërkoj një grua të vetmuar, mundësisht të moshuar, për bashkëjetesë.”
Burri i Karinës ndërroi jetë kur ajo ishte 67 vjeç. Për një vit të tërë gruaja pothuajse nuk dilte nga shtëpia. Ajo e donte shumë burrin e saj. Dashuria e tyre vetëm ishte forcuar me vite. Jeta e Karinës kishte humbur çdo kuptim. Ajo donte sa më shpejt të ribashkohej me bashkëshortin. Për këtë qëllim gjeti madje edhe një rrugë të tërthortë: Karina Fedorovna prej 6 vitesh luftonte me diabetin, dhe tani dilte nga shtëpia vetëm për të blerë ëmbëlsira — i hante me kilogramë. Sheqeri ishte i ndaluar për të. Ajo priste që sëmundja të përkeqësohej, por pavarësisht të gjitha ëmbëlsirave, niveli i sheqerit ishte normal. Karina duhej të vazhdonte të jetonte. Por tani jetonte për të dy. Vajza e saj e vetme jetonte me familjen në një shtet tjetër.
Me dhëndrin ishte takuar vetëm 4 herë, me nipërit — edhe më pak, vetëm 3 herë. Vajza dhe dhëndri nuk kishin shumë dëshirë ta ftonin Karinën te ata, ndërsa jeta në një vend të huaj, ku nuk flitej gjuha e saj, ku njerëzit dhe vlerat ishin të ndryshme, i dukej më e rëndë se vetmia.
— Duhet të martohesh përsëri, i thoshin mikeshat. — E vështirë është të jetosh vetëm, dhe pens iomi jot nuk është i mirë.
Mikesha e prezantonin me burra të vetmuar, por Karina Fedorovna ndiente vetëm neveri ndaj tyre. Ajo thjesht nuk ishte mësuar të jetonte vetëm. Pas kaq shumë viteve, nuk ia dilte dot. Prandaj kërkoi ndihmën e vajzës së një mikeje për të shkruar një njoftim në internet:
“Kërkoj një grua të vetmuar, mundësisht të moshuar, për bashkëjetesë. Jam gjyshe e qeshur, e qetë dhe e lehtë për t’u përshtatur.” — shkruhej në njoftim.
Të nesërmen i telefonuan:
— Po marr për njoftimin. A është ende e vlefshme oferta juaj?
Pastaj telefonata tjetër me të njëjtin qëllim. Historitë e Zinës dhe Krist inës ishin të ngjashme me atë të Karinës. Të treja u mirëkuptuan shpejt. Kishin interesa të përbashkëta, seriale të njëjta të preferuara dhe vende të dashura. Jetuan në shtëpinë e Karinës. Pens iot i mblidhnin në një fond të përbashkët. Një herë në javë shkonin në kinema ose teatër, bënin ecje sportive, herë pas here ndiqnin kurse dhe ekspozita në qytet.
Kështu kaluan 7 vjet. Zina dhe Kristina i dhanë shtëpitë me qira. Me paratë e marra, bashkë me kursimet e përbashkëta, blenë një shtëpi në fshat dhe një makinë. Të treja tani jetojnë me të vërtetë, nuk ekzistojnë thjesht. I bashkoi dhimbja e përbashkët. I afroi vetmia.
