Marina Petrovna e pinte, ushqente dhe vishte të dashurin e saj 25-vjeçar dhe mendonte se ai ishte i sinqertë me të. Por një ditë ai u zhduk së bashku me të gjithë paratë.
Marina Petrovna, pronare e një rrjeti dyqanesh të produkteve prej gëzofi, ishte 55 vjeçe, por falë salloneve të bukurisë dhe procedurave SPA dukej si 45. Ndërsa bashkëjetuesi i saj ishte 25! Marina u bë objekt kritikash nga të gjitha anët. Prindërit, miqtë, madje edhe fëmijët e saj… të gjithë ishin të pakënaqur me zgjedhjen e saj. Megjithatë, Marina Petrovna kishte adhurues seriozë (si në moshë, ashtu edhe në status). Por gruaja mendonte se është një gjë të martohesh i ri dhe të jetosh së bashku deri në këto vite, dhe krejt tjetër të martohesh në këtë moshë kur secili ka zakonet e veta të rrënjosura… Me Arturin u njoh kur shkoi në një takim me furnizuesin.
Atë ditë binte borë e lagësht, dhe deri në fund të bisedimeve ra acar i fortë dhe gruaja nuk mund të hapte bravën e makinës. Ishte gati të thërriste një mjeshtër, kur dëgjoi: “Më lejoni t’ju ndihmoj.” I riu u mundua rreth dhjetë minuta, por më në fund hapi derën. Marina i zgjati 500 grivna, por ai refuzoi. “Më mirë më çoni deri te metroja…”
Të nesërmen Arturi e priti Marinën Petrovna pranë dyqanit të saj me një buqetë lulesh. Kështu filluan marrëdhëniet e tyre. Pastaj lumturia e dashurisë dhe kënaqësitë e shtratit u derdhën mbi gruan si një lumë i pandërprerë. Kështu jetuan tre vjet.
Marina e pinte, e ushqente dhe e vishte të dashurin e saj të ri. Madje i dhuroi një servis makinash, që të fitonte më shumë para dhe të mos mjaftohej me rrogën e varfër dhe dhuratat e saj. Arturi i saj ishte nga fshati. Një herë Marina Petrovna madje shkoi me të te prindërit e tij. Banesë modeste, e pastër. Por Marina dyshoi se ata ishin amatorë të pijeve.
Gjithçka ka fund. Përfundoi edhe vera e vonë e Marinës. Një ditë, kur u kthye nga puna, pa se gjërat e Arturit nuk ishin më. Dhe jo vetëm gjërat e tij, por edhe paratë që ajo ruante në një kuti. Marina nuk thirri policinë. I vinte turp të pranonte se të gjithë ata që thoshin se Arturi i saj ishte një alfonz kishin pasur të drejtë. Prandaj vendosi t’u thoshte të gjithëve se ajo vetë e kishte larguar. Ishte mërzitur me të.
