Në varrimin e burrit, gruaja ishte ulur pranë tij, e veshur krejt në të zeza. Kur ceremonia e lamtumirës mbaroi dhe po fillonin të mbyllnin kapakun e arkivolit, gruaja u ngrit dhe tha: “Prisni një minutë!”
Ka qenë një njeri që punoi gjithë jetën dhe mblodhi para. Kur vinte puna te financat, askush s’e kalonte në koprraci. Ai i donte paratë më shumë se çdo gjë dhe pak para vdekjes i tha gruas së tij: “Kur të vdes, dua t’i vendosësh të gjitha paratë e mia në arkivol. Dua t’i marr me vete në botën tjetër.”
Ai e përsëriste këtë derisa ajo i premtoi se do ta bënte. Erdhi dita dhe ai vdiq. Në varrim ai ishte në arkivol, gruaja rrinte pranë, e veshur në të zeza, dhe pranë saj rrinte shoqja më e mirë. Kur ceremonia mbaroi dhe nisën të mbyllnin kapakun, gruaja u ngrit:
“Prisni një minutë!”
Ajo mbante në duar një kuti këpucësh. Ajo u afrua dhe e vuri kutinë në arkivol. Pastaj arkivoli u mbyll dhe u çua.
“Shpresoj që s’ke humbur mendjen dhe s’i ke vënë të gjitha paratë te ai koprraci i vjetër?” pyeti shoqja.
Gruaja u përgjigj: “Po, i vendosa, ashtu siç premtova. Jam një e krishterë e ndershme dhe nuk mund të gënjej. Premtova se do t’i vë të gjitha paratë në arkivol.”
“Do të thuash se i vure çdo qindarkë atje?” – pyeti e habitur shoqja.
“Sigurisht”, tha e veja, “i mblodha të gjitha paratë, i hodha në llogarinë time — dhe atij i lashë një çek për shumën e plotë.”
