Kur e mora nënën time të moshuar tek unë, m’u duk se do të ishte shumë e vështirë. Por realiteti doli krejt ndryshe.
Në jetën tonë ka shumë gjëra që e ndryshojnë atë, dhe ndodhin zakonisht papritur. Ashtu ndodhi edhe me mua. Prej shumë vitesh jetoj vetëm në qytet. Nëna ime mbeti në fshat. Gjithçka ishte mirë në familjen tonë sa kohë që jetonte edhe babai. Por pastaj ai u nda nga jeta. Nëna nuk mundi të qëndronte vetëm, u ndryshua shumë, sillej si fëmijë. Sa herë që shkoja ta vizitoja, e kuptoja gjithnjë e më qartë se nuk mund ta lija më vetëm atje. Asaj i duhej kujdes i vazhdueshëm, dhe ta lija në fshat ishte e pamundur. Nuk donte vetminë, frikësohej se do të shkoja përsëri në qytet dhe do ta lija përsëri vetëm; çdo herë më lutej të rrija edhe një ditë.
Prandaj vendosa – e marr nënën time me vete në qytet, përgjithmonë. Ajo paketoi jastëkun e saj dhe çarçafët e rinj që ia kisha dhuruar dikur; nuk e di pse, por gjithmonë i ruante. Nuk kundërshtova. Le të marrë çfarë mendon se i duhet. Ndoshta janë gjërat e saj të dashura. Ose thjesht është mësuar të flejë me gjërat e veta. Gjatë gjithë jetës nuk kishte shkuar askund larg nga fshati, vetëm me babain kur kishin punë në qytet. Ajo jetoi një jetë të qetë. Tani ka mbi 80 vjeç. Kur kalon pragun e shtëpisë, gjithmonë mbahet pas derës.
Ende i ka mall fshatit të saj, shtëpisë së saj, sepse aty ka mbetur gjithë jeta e saj, por kur ulem afër saj – nëna bëhet më e gëzuar. Ajo e do qetësinë. Shpesh rri në dhomën e saj dhe lexon lutje. Gati dy javë tani jeton tek unë, është pak mësuar, dhe i ndihet mirë të jetë pranë meje. Ajo më beson tërësisht dhe gëzohej sinqerisht, si fëmijë, sa herë që kthehesha nga puna – vinte me vrap drejt meje.
Unë ia ledhatoja kokën e saj të vogël e të thinjur dhe së bashku shkonim në kuzhinë të gatuanim darkën. Që kur nëna filloi të jetojë me mua, edhe jeta ime u bë më e pasur, si të kishte më shumë dritë, ngrohtësi dhe mirësi: nxitohesha të kthehesha në shtëpi pas punës, duke e ditur se dikush më priste. Dyshoj se këtu nuk mungojnë lutjet e nënës, besimi i saj i pastër në mirësi dhe dashuri. Tani banesa ime po shndërrohet në një kopsht të lulëzuar falë duarve të njeriut më të dashur për mua. Kudo mbizotëron qetësia dhe ngrohtësia. Tani jam shumë e lumtur pranë saj, si fëmijë, kujtoj fëmijërinë dhe më ngrohet shpirti. Shpresoj që edhe nëna të jetë e lumtur pranë meje. Përulem para teje, nënë e dashur, dua aq shumë të jesh edhe për shumë kohë me mua; e vlerësoj çdo ditë që jemi bashkë.
