Vjehrra ime dhe motra e bashkëshortit janë bërë krejt të pacipa. Pse duhet të kujdesem unë për fëmijën e dikujt tjetër?
Do ta tregoj me radhë. U martova në moshën 18-vjeçare, zgjedhja ime jetonte afër shtëpisë ku jetoja unë. Po përfundoja klasën e 10-të, ndërsa ai, pasi u kthye nga ushtria, kërkonte nga unë librin për t’u përgatitur për universitet. Dhe atë pranverë u dashurova me të. Pasi mbarova shkollën, u bëra studente në të njëjtin universitet ku u regjistrua edhe Nikolla. Studimet, dashuria dhe miqësia jonë na afruan dhe u martuam.
Pas martesës vazhduam studimet me korrespondencë sepse duhej të punonim. Prindërit e mi vendosën të na linin neve banesën dhe u shpërngulën te gjyshja. Pasi mbaruam universitetin, gjetëm punë të mira dhe filluam të mendonim për fëmijë.
Tani jam 29 vjeç, burri pak më i madh, dhe fëmija ynë ka vetëm 3 muaj. Asnjëherë nuk kemi pritur ndihmë nga askush. Foshnja shpesh ka dhimbje barku dhe unë nuk kam mundur të fle mirë. Këtu ndërhyri vjehrra, e cila jeton me vajzën e saj të divorcuar dhe djalin e saj trevjeçar. Edhe kur isha shtatzënë, vajza e saj e linte fëmijën në shtëpinë tonë dhe shkonte me punët e saj — te shoqet, në kinema. Dina vizatonte, dëgjonte përrallët që i lexoja.
Por tani mezi ia dal edhe me fëmijën tim, ndërsa këto dy gra — vjehrra dhe motra e burrit — sikur nuk e kuptojnë dhe vazhdojnë të ma lënë djalin, vetë shkojnë në plazh, në shëtitje me shoqet…
U përpoqa të shpjegoja që është e vështirë të kujdesem për dy fëmijë. Disa ditë nuk e sollën, pastaj prapë „kishin urgjent punë”, e linin „vetëm për pak minuta”, por e merrnin vonë në mbrëmje. Ne, unë dhe burri im, u lutëm, por kot.
Së fundmi, kunata shkoi në det me një mike, ndërsa vjehrra në vilë. Ajo ma futi fëmijën në duar duke thënë: “Kush tjetër do të kujdeset për të, nëse jo ti? Nuk mund ta marr me vete. E nëse nuk shkoj, nuk i përgatis dot gjërat për pranverë.” Kur refuzova, ajo e la djalin në kuzhinë dhe iku. Thirra taksi, e çova djalin në vilë dhe ia lashë vjehrrës.
Në mbrëmje ajo nisi të bërtasë, si kam mundur të veproj kështu. I shpjegova se për fëmijën duhet të kujdeset nëna e tij, ndërsa gjyshërit ndihmojnë vetëm kur kanë dëshirë dhe kohë. Unë jam njeri i huaj për të. Më pas i thashë se mund të njoftoj mbrojtjen e fëmijëve.
Del që motra e burrit ka nevojë për liri — kërkon të martohet, koha kalon, ajo është 24 vjeç. Po pse për këtë duhet të komandojnë të tjerët kohën time? Që nga ajo ditë, vjehrra nuk më flet dhe më trajton keq. Por unë kam fëmijën tim të vogël dhe nuk dua të merrem vazhdimisht me një fëmijë të huaj.
Nuk doja grindje, por jam lodhur së duruari. Ajo nuk kupton që forcat fizike dhe morale nuk janë të pafundme. Unë mendoj se kam të drejtë. Apo jo — duhej t’i ndihmoja?
