Fqinjës sime së fundmi i mbushën 90 vjet. Meqë ishte jubile, vendosa ta vizitoj dhe ta uroj. Por kur hyra në shtëpi – nuk munda t’i mbaja lotët!
Para disa ditësh fqinjës sime i bënë 90 vjet. Nuk mund të them se ishim shumë të afërta, por as të huaja nuk ishim. Ndonjëherë ndalesha të flisja me plakën – ishte grua e këndshme dhe interesante. Në fillim të muajit biseduam dhe mësova se Maria Petrovna do ta festonte jubileun të dielën e ardhshme. Sigurisht që nuk prisja ftesë – njerëzit në atë moshë zakonisht nuk organizojnë festa të mëdha – por mendova të shkoja me një tortë dhe ta uroja.
Plaka jetonte vetëm, burri i kishte vdekur prej kohësh, ndërsa fëmijët jetonin nëpër qytete të tjera. Vendosa të mos shkoja shumë herët, që ajo të mund të festonte me fëmijët, sepse – siç më kishte thënë – ata shiheshin rrallë. Por kur hyra në shtëpinë e saj, mbeta e habitur. Shtëpia e pastër, aroma e gatimeve të freskëta, dhe plaka rrinte qetë në kolltuk duke parë televizor. “Ndoshta kanë ikur tashmë”, mendova, edhe pse nuk besoja – sepse do ta kisha parë makinën e tyre.
Kur më pa, fytyra i u ndriçua; dukej sa shumë u gëzua që dikush erdhi. Në sytë e saj u panë lotë. Atëherë kuptova se unë isha e para që e vizitova atë ditë. M’u dhimb s shumë dhe vendosa të rrija pak. Nga mënyra si ishte shtruar tryeza, dukej se ajo kishte pritur më shumë mysafirë.
Ndenjëm bashkë, më shërbeu me ç’të kishte, dhe më vonë mësova se as fëmijët, as nipërit nuk kishin telefonuar qoftë edhe për t’i thënë “Gëzuar ditëlindjen”. Nuk dija çfarë të thoja… Më vinte shumë keq për të, dhe dukej se edhe ajo mezi i mbante lotët. U përpoqa ta qetësoja, por shpirti i dhimbte.
A natë nuk fjeta gjatë. Nuk mund ta kuptoja se si në një ditë pushimi mund të ishe aq i zënë sa të mos e uronje nënën ose gjyshen për 90-vjetorin e saj. Mos i harroni prindërit, telefonojini më shpesh, vizitojini: ata ju presin gjithmonë.
