Një doganier vendosi të marrë para nga një burrë. Por ai nuk e kishte imagjinuar se për kë do të binte.
Kjo histori është e çuditshme, dhe sikur të mos isha dëshmitar, nuk do ta besoja. Po shkoja për një udhëtim pune. Që në mëngjes, gruaja ime ishte e zënë me përgatitjet për largimin tim. Më përcolli e gjithë familja. Në fund, treni nise. Në kupe ishim vetëm dy. Që në fillim, shoku im i udhëtimit më dukej i çuditshëm.
Filluam të flisnim. Secili tregoi për veten dhe familjen e tij. Sipas tregimeve, dukej se kishte një biografi të pasur. Luajtëm letra dhe nuk e vunë re se kur erdhi mbrëmja. Treni ndaloi në një stacion.
Dera e kupes tonë u trokit. Ishte një doganier. Ai inspektoi me kujdes kupen. Vështrimi i tij ndaloi tek ne. Kur pa laptopin e shokut tim, doganieri e mori dhe bërtiti: „Nuk është deklaruar, e konfiskoj!”.
Burrit iu ngrit ngadalë, buzëqeshi, mori laptopin dhe e goditi fuqishëm mbi tavolinë. Plastika dhe pjesët shpërndanë në të gjithë kupen. Ai ia dha qetësisht mbetjet e pajisjes doganierit: „Do flas me kë duhet, dhe nesër më sjell para për këtë laptop.”
Doganierr u zbeh. Doli nga kupa dhe u kthye pas disa minutash. Në duart e tij kishte tre pako dollarësh, secila me letrat 100-dollarëshe.
„Më ke marrë kohën, prandaj duhet të shtosh edhe disa qindra”, tha shoku im. Nuk më vinte të besoja. A mund të fitosh kaq para në një ditë? Ky doganier mundej. Por këtë herë nuk e kishte sulmuar personin e duhur.
Gjithë ditën lëvizte këtej e andej. Na vizitonte me çaj apo kafe. Madje solli edhe një tabaka çokollate. Më vonë, na ftuan në kupe-restorant. Aty ishte shtruar një tryezë mbretërore për ne.
Ende nuk e di me kë po fliste shoku im, por fakti ishte i qartë. Mbetej vetëm që doganieri të na dhuronte një buqetë me lule.
