Burri më kërkoi të shkoja te vjehrra. E hapa ngadalë derën, ajo nuk më vuri re dhe unë zbulova një sekret të tmerrshëm që ajo e fshehte nga ne.
Marrëdhëniet e mia me vjehrrën nuk shkuan mirë që nga fillimi. Ajo kapte shkas për çdo gjë: herë që nuk gatuaja siç duhet, herë që nuk kujdesesha mirë për djalin e saj, herë që isha një amvise e keqe. Pas lindjes së djalit, ajo filloi të më jepte këshilla për rritjen e fëmijës. Unë nuk durova më qortimet e saj dhe u grindëm rëndë. Pastaj u pajtuam, por nisëm të flisnim nga larg. Burri im çdo javë shkon me vajzën tonë te gjyshja. Dhe së fundmi ajo na telefonoi duke qarë, duke thënë se kur doli nga dyqani, humbi ekuilibrin dhe ra. Aq keq, sa nuk mundi të çohej pa ndihmën e të tjerëve. Disa njerëz të mirë e shoqëruan deri në shtëpi. Tani, sipas saj, i dhembte aq shumë dhe ishte aq keq, sa nuk mund të lëvizte as nëpër banesë. Burri im menjëherë vrapoi dhe e çoi në spital. Mjeku tha se ishte vetëm një mavijosje e lehtë, që do të kalonte në një javë me pak pomadë.
Por vjehrra vazhdonte të ankohej dhe mezi ecte, duke lënë të kuptohej se i ishte më keq se sa tha mjeku. Pastaj filloi të thoshte se nga mosha, edhe një mavijosje e tillë ndihej si një thyerje e vërtetë. Burri im çdo ditë pas punës shkonte në shtëpinë e saj. I blinte ushqime, pastronte, i gatuante darkën. Pastaj rrinte gjatë me të, fliste me të, shikonte televizor që të mos mërzitej ajo. Vetëm më pas kthehej në shtëpi – rruga ishte e gjatë dhe vinte natën vonë. Pastaj binte i rraskapitur për të fjetur. Kështu çdo ditë. Në fundjavë merrte edhe mbesën me vete.
Një ditë më telefonoi dhe më tha se do të vonohej në punë deri vonë. Më kërkoi mua të shkoja te nëna e tij.
Duke e mposhtur inatin tim, shkova. Por mbërrita më herët se duhej. E hapa ngadalë derën, vjehrra nuk më pa. Por unë pashë një pamje të “mrekullueshme”: vjehrra ecte normalisht, bënte vetë gjithë punët e shtëpisë dhe nuk kishte asnjë dhimbje. Ditën tjetër i kërkova burrit që të shkonim së bashku te nëna e tij, pa e njoftuar – për ta surprizuar. Burri pa me sytë e tij atë që kisha parë unë një ditë më parë. Kur vjehrra kuptoi se kishim ardhur, menjëherë shtrembëroi fytyrën dhe filloi të rënkonte nga “dhimbja”. Burri shpërtheu ndaj saj. Dhe ajo filloi të justifikohej, duke thënë se ai nuk e vizitonte shpesh, prandaj u desh ta shpikte këtë mavijosje, që djali të ishte më shpesh me të. Dhe nuk i bëhej vonë fare që ai lodhej aq shumë pas punës, shqetësohej për shëndetin e saj, nervozohej dhe brengosej. Mjaftonte që ai të ishte pranë saj.
