Duke mësuar çmimin e fustanit, Nikolla hezitoi gjatë. Më në fund e bleu — dhe ky dhuratë ia ndryshoi jetën përgjithmonë!
Nikolla Bojko jetonte në paqe e harmoni me gruan e tij, Galinën, prej 20 vitesh. Gjatë gjithë atyre viteve, ai nuk kishte zakon t’i bënte dhurata. U martuan shpejt, pas një muaji takimesh. Edhe takimet ishin të shpejta e pa dhurata. Disa herë dolën në klub për vallëzim. Nikolla guxoi ta puthte vetëm pas fejesës. Pas martesës filluan punët, hallet, lindën fëmijët — nuk kishte kohë për dhurata. Nikolla zhvillonte ekonominë, blinte bagëti, pajisje, punonte agronom. Galina kujdesej për fëmijët, punonte në kopsht, ishte bibliotekare në fshat. Fëmijët rriteshin e hallet shtoheshin. Festat i kalonin thjesht — me darka familjare. Jeta rridhte e qetë.
Një ditë Nikolla shkoi në pazar të shiste patate, karota dhe disa pula — pak para 8 Marsit. Tregtia shkoi shumë mirë, gjithçka u shit shpejt. “Fitova mirë, Galina do gëzohet”, mendoi ai. Pas tregut, hyri në dyqane me listën që i kishte dhënë gruaja. Së pari hyri në një lokal, mori 100 gram dhe dy byrekë. Me humor të mirë, doli dhe filloi të shëtiste pranë dyqaneve. Vështroi vitrinat dhe kalimtarët. Sytë iu ndalën në një çift të ri.
— Julë, hajde ecim, pse i sheh këto fustane, s’i kemi paratë.
— Anton, shiko sa i bukur është ky fustan me lule. Si për mua i bërë.
— Julë, kemi pak para. Po e blemë, gjithë muajin do hamë patate e lakër turshi.
— Një vit kemi martuar dhe nuk më ke bërë asnjë dhuratë. As për Vit të Ri. Anton, të lutem…
Julja e puthi dhe e tërhoqi brenda. Doli e lumtur — Anton ia bleu fustanin.
Nikolla mbeti duke menduar. Pa fustanin në vitrinë, të bukur, me lule të vogla. Një të tillë mbante Galina kur dilnin bashkë. Diçka e ngrohtë e shpoi në zemër. “Unë kurrë nuk i kam bërë dhuratë”, mendoi ai. Hyri brenda dhe e bleu.
Kur dëgjoi çmimin, u skuq. “Sa para! Për aq do blija ushqim për bagëtinë për një muaj.” Por, duke kujtuar gëzimin e Galinës, tha:
— E marr.
Në fshat, bëri punët e shtëpisë, por zemra i rëndohej. Piu pak. Galina erdhi e lodhur.
— I bleve gjërat që të lashë?
— Po… këtu janë paratë.
— Janë pak…
— Të bleva një dhuratë. Në pako.
Galina u habit. Mori fustanin, shkoi ta provonte dhe doli me lot.
— S’më hyn… jam shëndoshur.
— Si është e mundur? Ky fustan ishte si ai që mbaje në takimet tona.
— Budalla, sa vite kanë kaluar, të kam lindur tre fëmijë…
Dolën, u ulën në stol, u përqafuan e kujtuan rininë. Fëmijët erdhën, qeshën. Fustani përfundoi te vajza e tyre, e cila u gëzua shumë. Djemve Nikolla u bleu lodra dhe ëmbëlsira.
Në mëngjes, Galina e zgjoi me një shikim të dashur.
— Më dhe festë dje.
— Gëzuar, gruaja ime.
Prej kohësh nuk kishin ndejur kaq ngrohtë. Përpara i prisnin shumë ditë të mira…
