Burri im i dytë nuk më lejon të ndihmoj vajzën time me para. Vendosa të jem më e guximshme.
U ndava nga burri im i parë dhe pothuajse menjëherë gjeta të dytin. Por vajzës sime nga martesa e parë nuk i pëlqeu fare babai i ri. Ajo zihte vazhdimisht me të dhe nuk mund të rrinte në shtëpi kur ai vinte tek ne. Pastaj burri i dytë u shpërngul tek unë dhe vajza tha se tani do të jetonte me babanë e saj biologjik.
E dija që ish-burrit tim i ishte shumë e vështirë në atë kohë — mezi paguante qiranë e apartamentit të tij të thjeshtë, e tani duhej të kujdesej edhe për vajzën. Por disi ia dolën; gjatë atyre viteve vajza pothuajse nuk mbante lidhje me mua. Por tani ajo ishte rritur, kishte filluar punë në profesionin e saj dhe kishte mbaruar universitetin.
Tani ajo jeton në apartamentin e të dashurit të saj — më saktë, të fejuarit të saj. Ata planifikojnë të bëjnë dasmën pas tre muajsh dhe po kursejnë para. Ishta aq e lumtur që vajza ime ishte rikthyer në jetën time, dhe aq më tepër me një lajm kaq të gëzueshëm.
Doja shumë ta ndihmoja me dasmën: e dija që ëndërronte një fustan të bukur, një tortë të madhe dhe një restorant të mrekullueshëm. Por me të fejuarin, mund të përballonin vetëm një festë modeste. I thashë vajzës që kisha disa kursime dhe doja t’ia jepja si dhuratë. Ajo u gëzua shumë; pastaj qëndruam të përqafuara gjatë dhe qamë.
Më vinte turp që kisha munguar për disa vjet në jetën e saj, e zhytur plotësisht në lidhjen time të re; por tani kisha mundësinë të rregulloja gjithçka. Por burrit tim të dytë nuk i pëlqeu ideja që t’i jepja vajzës sime kursimet e mia. Ne kishim kursyer për një udhëtim në një sanatorium, dhe tani del që të gjitha lekët do të shkojnë për dasmën.
U përpoqa t’i shpjegoja se dasma është një ngjarje e rëndësishme që ndodh vetëm një herë në jetë. Por ai ishte kategorikisht kundër dhe ende mban mëri ndaj saj. Megjithatë, unë u zura me burrin e dytë dhe ia dhashë paratë vajzës sime të vetme.
