Shoqja ime më bëri një surprizë dhe më dërgoi në një takim. Kur pashë kush më priste, thuajse humba ndjenjat.
Disa më quajnë “e divorcuar”, por unë veten e quaj një grua e lirë. U divorcova nga bashkëshorti shtatë vjet më parë dhe fitova lirinë time. Me burrin jetuam plot njëzet vjet, rritëm vajzën, dhe në një moment vendosëm të ndahemi. Domethënë… “vendosëm”. Gjithçka filloi kur ai nisi të fliste me mua me ton të lartë, të shante. Kur nuk ishte me humor, sillej agresivisht, nervozohej, bërtiste. Unë përpiqesha të qëndroja e qetë, ta qetësoja, t’i flisja me mirëkuptim: “i dashur, e kuptoj që ke probleme në punë, marrëdhënie të tensionuara me prindërit, por mos i zbraz mbi mua.” Në fillim pas bisedave ai sillej normal, pastaj përsëri kthehej si më parë.
Filloi të pinte dhe të sillej gjithnjë e më keq. Nuk e di si, por arrita ta bind të firmoste dokumentet e divorcit. Gjatë procesit të ndarjes ai më tha se kohët e fundit nuk kishte ndier më asnjë ndjenjë për mua, prandaj sillej ashtu. Tani unë jam një grua e lirë. Edhe unë isha ftohur ndaj tij, ndaj nuk e përjetova aq dhimbshëm.
Tani jam 51 vjeçe, një grua që bën çfarë të dojë dhe shijon jetën. Nuk ka asgjë më të bukur se liria. Për më tepër, askush nuk më kërkon asgjë, askush nuk më pret në shtëpi duke thënë: “Ku ishe? Me kë ishe? Jam i uritur, gatuaj diçka shpejt.” Mua më pëlqen shumë ky stil jete. Por të afërmve dhe miqve të mi — jo aq shumë. Të gjithë përpiqen të më gjejnë një partner, të më organizojnë takime. Kjo nuk më pëlqen, sepse ua kam thënë shumë herë që ndihem shumë mirë vetëm dhe nuk jam e interesuar për lidhje.
Por ata nuk më besojnë. Kohët e fundit kolegia ime më gjeti një “kandidat”, një të afërm të saj. Më tha që ai më ftonte në një takim. Vendosa, për shaka, të pranoja. M’u duk qesharake dhe interesante të shihja kush ishte ky njeri. Ditën e caktuar u përgatita për takim, pa pyetur fare kolegen për detaje.
Arrij në takim… dhe më pret një gjysh. Mos u çudisni — ishte 75 vjeç. Nuk punon (logjike), merr një pension të vogël, s’ka banesë dhe është i ve. U trondita. Për të kuptuar që njerëzit paskan menduar se jam aq budallaqe. Kanë menduar se mund të strehohej tek unë dhe unë do t’i bëhesha kujdestare, ta mbaja e ta ushqeja. Të vjen të qash dhe të qeshësh njëkohësisht.
