Atë ditë, kur unë dhe burri im në park pamë një nënë të re me një fëmijë, ende nuk e dinim se si do të ndryshonte jeta jonë pikërisht në atë moment.
Në park ishte ulur një grua e re me karrocë. Ajo dukej e lodhur. Dukej qartë se ishte e trishtuar. Fëmija qante në karrocë, ndërsa ajo rrinte ulur pa bërë asgjë. Atë kohë edhe ne ishim në park, nuk na pëlqente të rrinim në shtëpi. Mendova me vete sa e lumtur është ajo – ka një fëmijë. Kurse mua nuk më ishte dhënë të bëhesha nënë. Tashmë unë dhe burri im kemi kaluar të dy të dyzetat, jemi kuruar, por pa sukses. Unë kisha vetëm një dëshirë të madhe — të bëhesha nënë.
Duke dëgjuar të qarat e bebës, ne iu afruam karrocës; u përkula, dhe sapo më pa, foshnja pushoi së qari dhe filloi të më shikonte. I buzëqesha vajzës së vogël, dhe ajo ma ktheu buzëqeshjen. Dukej se e kishte lodhur nënën. Ajo shikonte fëmijën me një lloj përçmimi.
Ja pra si është puna: Zoti ia dha fëmijën, por asaj nuk i duhet; ndërsa dikush tjetër ëndërron të bëhet nënë dhe nuk mund të lindë. Papritur nëna e re tha: “Nuk dua ta shoh. Nëse ju pëlqen, mund ta merrni këtë histerike.” M’u duk se po bënte shaka, sepse çfarë nëne mund ta japë fëmijën e saj? Por ajo këmbëngulte: “Po flas seriozisht, merreni, në maternitet më thanë se është e shëndetshme, gjithçka është në rregull me të. Doja ta lija atje, por mjeku më bindi të mos e bëja, dhe tani jam pishmane.”
Nga ato që dëgjova mbeta e shokuar. Ajo ishte njëzet vjeçe, jetime, ishte rritur në shtëpi fëmijësh. U njoh me një djalë, u dashurua. Së shpejti mbeti shtatzënë prej tij.
Por ai djalë e braktisi, duke i thënë se nuk ishte problemi i tij. Ajo nuk pati fuqi ta hiqte fëmijën dhe vendosi ta linte në maternitet. Por mjeku nuk e lejoi — dhe ajo u largua nga materniteti me vajzën. Nuk kishte para, nuk kishte strehë. Vendosi ta dërgonte vajzën në shtëpi fëmijësh.
Unë e mora vajzën nga karroca dhe pashë burrin tim. Vendosëm ta adoptonim. Nëna më la një përshtypje të mirë, dukej një grua e rregullt. Ajo tha se babai i fëmijës është njeri normal, por një maskara. Ajo nënshkroi heqjen dorë nga fëmija, dhe ne me burrin e regjistruam vajzën në emrin tonë.
Vajza ime u rrit e mençur dhe e bukur. Ja kështu — një takim i rastësishëm na e ndryshoi jetën. Edhe pse rastësi nuk ka. Ndoshta Zoti i dëgjoi lutjet e mia.
