Nadia jetonte në apartamentin e burrit, punonte dhe bënte të gjitha punët e shtëpisë. Por një frazë e vetëm nga burri i mjaftoi që ajo të mos kthehej më kurrë në atë apartament.
Nadia dhe Artem vendosën të jetonin bashkë. Nadia ishte nga fshati, studionte në një teknik lokal. Ndërsa Artem e konsideronte veten djalë qyteti, sepse jetonte në qytet, megjithëse familja e tij ishte nga kooperativa bujqësore, dhe apartamentin në qytet e kishin marrë nga fabrika ku punonin. Në këtë apartament filluan të jetojnë bashkë. Artem nuk punonte. Asnjë punë nuk i shkonte.
— “Unë nuk jam diplomuar në ndonjë teknik për të punuar çfarëdo pune,” — thoshte ai.
Ndërkohë, Nadia punonte dhe i mbante ata. Ajo pastrohej, gatuante, sillte para në shtëpi — vajza ideale për Artemin. Dhe, për të mos ndjerë obligim për gjithçka që bënte ajo, ai filloi ta nënvlerësonte dhe të talleshin me punën e saj. Disa herë e përçmoi, disa herë tallje përpara të tjerëve, ose me një buzëqeshje i thoshte se ajo është “fshatare naive” ose që “duhet të përdorësh mendjen”. Nadia disa herë përpiqej t’i tregonte se kjo nuk mund të vazhdojë, dhe se nuk i pëlqente ky trajtim. Por nga ato biseda nuk kishte asnjë rezultat.
Gjatë fundit, ai i tha:
— “Dhe përse e prisje këtë? Ti jeton në apartamentin tim, duhet të duron. Është puna jote të kujdesesh për pastrimin dhe të gatuash. Nuk të detyroj për asgjë, unë jetoj në apartamentin tim, dhe ti duhet të punosh për të jetuar këtu. Nëse nuk të pëlqen, mund të kthehesh në fshatin tënd.”
Ishte vonë në mbrëmje. Nadia nuk kishte më fuqi të duronte. Ajo iku. Nuk kishte ku të shkonte, nuk kishte para, sepse Artemi i kishte marrë. Vendosi vetëm të presë mëngjesin dhe të shkojë në punë. Nadia e donte dhe besonte se do të ishin bashkë përgjithmonë. Por kjo “përgjithmonë” zgjati vetëm tre muaj. Ajo qau, ishte e mërzitur. Premtoi vetes të mos jetë më kurrë kaq naive dhe të mos i besojë më burrave.
Në mëngjes shkoi në punë. Kolegët e mbështetën dhe ndihmuan. Njëri i gjeti një dhomë me qira, tjetri i huazoi para. Pas një muaji kuptoi se, edhe pse tani merrte një apartament me qira, kishte më shumë para të lira sesa me Artemin. Ajo ndaloi së ulin gjumë natën, koha i rregulloi gjithçka. Më pas Artemi erdhi në punën e saj, kërkoi falje, premtoi respekt dhe madje të martohej me të. Por Nadia tashmë vendosi të mos ketë më asnjë punë me të, pasi kishte kaluar një natë jashtë. Nadia i falënderoi fatit që Artemi i tregoi herët natyrën e tij të vërtetë. Pas ndarjes, jeta e saj ndryshoi për mirë. Ajo vendosi të blejë vetë apartamentin dhe të mos varet më kurrë nga të tjerët.