Një ditë burri u kthye nga puna dhe më tha se duhet të regjistroja pjesë të shtëpisë sime në emrin e tij. Familjarët nuk më këshillojnë ta bëj këtë, dhe unë gjithashtu nuk kam ndërmend ta bëj. Ka një arsye të rëndësishme.
Nga gjyshja kam trashëguar një shtëpi dykatëshe me oborr, por që të mos mendoni se e mora aq lehtë, duhet të sqaroj se shtëpia disa vjet më parë u përfshi nga zjarri, dhe një vit më parë vendosa të merrem seriozisht me riparimin e saj. Paratë për riparim: materiale ndërtimi, ekip punëtor, shpenzime të tjera – për gjithçka që lidhej me këtë punë i fitova unë. Edhe në shtëpi gjithçka e bëja dhe e blija unë, qoftë ushqime, rroba apo sende të tjera të domosdoshme. Burri fitonte pak dhe nga e gjithë paga sjellte vetëm 5 mijë hryvnia në shtëpi.
Pjesë e parave shkonte edhe për alimentacion për fëmijët nga martesa e mëparshme (alimentacion për të voglin dhe pagesa për shkollimin e të madhit), kështu që kjo ishte e kuptueshme. Kur e kërkoja të merrte diçka nga dyqani rrugës për në shtëpi, e bënte, por me pakënaqësi, dhe më pas më kujtonte për këtë për një kohë të gjatë. Unë madje u mësova të jetoj kështu, por kërkesa e fundit e tij më habiti.
Burri një herë u kthye nga puna dhe më tha se duhet të regjistroja pjesë të shtëpisë sime në emrin e tij. Sipas tij, nuk dëshiron të punojë në një shtëpi ku nuk është askush.
Me fjalën “të punojë” ai nënkupton të interesohet për ekipin e ndërtimit se si shkojnë punët dhe ndonjëherë t’u sjellë ato që unë i kam porositur me paratë e mia. Problemi është se ne nuk jemi të regjistruar… jemi bashkëjetues pa martesë, dhe këtu ka një kërkesë të tillë. Familjarët nuk më këshillojnë ta bëj këtë, ndërsa burri thotë se me këtë hap do të tregoj nëse vërtet e çmoj atë apo thjesht jam mësuar me të dhe jetoj sipas zakoneve.
Epo, nuk e di… nuk mendoj se është e drejtë të regjistroj pjesë të shtëpisë tek ai. Nuk kam asnjë garanci se nuk do ta transferojë pjesën e shtëpisë sime tek fëmijët e tij…