Duke qenë se unë e rrita vetë djalin tim, bëja gjithçka që ai të mos ketë nevojë për asgjë. Por nuk kuptova sa shumë e kisha shfrenuar.
U largova nga burri me djalin kur Arturi ishte tre vjeç. Frikësohesha se ai me karakterin e tij të zjarrtë një ditë mund të na dëmtonte. Nuk kërkova as alimentacion. Punova në dy punë që djali të mos i mungonte asgjë. Pas disa vitesh takova një burrë. Ai më ftoi të martohesha dhe tha se do të më ndihmonte të rrisja Arturin. Jetuam bashkë një vit, por pastaj ai propozoi të dërgonte Arturin në një shkollë ushtarake. Por i thashë se nuk ishte puna e tij të vendoste për këtë. Kjo çoi në ndarjen tonë.
Më pas ishte një tjetër nga një vend tjetër, por ai kishte dy djem të vet. Prandaj refuzova të martohem me të, që djali im të mos bëhej i humbur në familjen e tij. Kur shkonim në vizitë dhe djali dilte jashtë për të luajtur, unë e ndiqja me kujdes për të siguruar që askush të mos e ngacmonte. Nëse dikush i afrohej, unë sulmoja të keqin. E njëjta gjë në shkollë – vrapoja në ndihmë nëse dikush përpiqej ta ngacmonte. Për të isha si nënë dhe si baba. I kushtova Arturit të gjithë veten time, dhe pa e kuptuar e ngrita aq shumë krenarinë e tij sa ai filloi të më injoronte. Ngrihej me zë mbi mua, madje më shtynte me dorë.
Pastaj mbyllej në dhomën e tij dhe nuk donte të fliste me mua. Një herë, në një vizitë, ai mori laptopin e tij dhe u mbyll në një dhomë tjetër. Shkova ta thërras prapa dhe i thashë se ishte e pahijshme të sillet kështu. Djali më përzuri me shtyrje. Tani ai studion në universitet. Mungon mësime për muaj me radhë. Një herë i bëra vërejtje dhe i thashë se duhet të ndjekë mësimet për të mos u përjashtuar nga universiteti. Ai mori gjërat e tij dhe u zhvendos te një shok. Nuk komunikon me mua. Nuk i duhet unë. Kështu, në moshën time dyzet e dy vjeç, mbeta vetëm. Ndoshta një ditë do të kthehet tek unë.