Kur isha 17 vjeçe u martova me një djalë 28-vjeçar, dhe në moshën 18 vjeç u bëra nënë. Gjithçka në vendlindjen time do të kishte qenë e mirë, nëse nuk do të kishte qenë nënajoja ime.
U martova kur isha 17, ndërsa i zgjedhuri im ishte 28 vjeç. Në 18 vjeç isha shtatzënë. Na lindi një djalë i shëndetshëm dhe i bukur. Ishte momenti më i lumtur në jetën time. Mendoja se kisha gjetur fatin e madh, sepse ndihesha e mbrojtur pranë një burri 11 vjet më të madh se unë. Por kjo lumturi zgjati vetëm në fillim. Më pas filluan grindjet dhe skandalet e tmerrshme, por jo me burrin, por me nënën e tij. Ajo më kritikonte për gjithçka – që nuk di të gatuaj, që nuk pastroj mirë, që shpenzoj shumë. Dhe burri gjithmonë dëgjonte dhe pranohej me kokë. Kjo ndodhi edhe para lindjes së djalit tonë. Pas ardhjes së fëmijës, gjërat u përkeqësuan.
Nënajoja vazhdimisht thoshte se e mbaja djalin gabim, se ushqeja gabim dhe madje se masazhet që i bëja nuk ishin si duhet. Por pediatri ynë thoshte se unë po bëja gjithçka mirë. Gradualisht gjithçka u bë më serioze. Nënajoja tha se duhet të më hiqnin të drejtat prindërore, sepse nuk kisha asnjë ide se si të kujdesesha për fëmijën. Një ditë ajo tha se do të telefononte autoritetet për kujdesin. Atëherë kuptova se ishte fundi. Telefonova babanë, kërkova të vinte për mua, ndërsa unë shpejt po vendosja gjërat në valixhe. Ndërsa paketohesha, habitesha që burri qëndronte i qetë në kuzhinë me nënën e tij dhe nuk reagonte.
“Më mirë kështu,” mendova, “sepse nëna nuk kërkoi asgjë…” Kur përfundova me valixhet dhe hipa në makinë, më erdhi një lehtësim – makthi kishte mbaruar. Herën tjetër, kur u diskutua për alimentet, të afërmit tanë dolën në pah. Ata nuk donin të paguanin asnjë qindarkë. Për këtë qëllim, nënajoja më quajti djalin e saj të preferuar, që sipas saj ngjante shumë me babain, një “armë pushke e fshehtë”. Atëherë kuptova sërish se kisha vepruar drejt. Nëse më parë më kishte rënduar që ia kisha marrë babain djalit, tani isha e sigurt: nuk ia kisha marrë babain, e kisha shpëtuar nga ai.
