Po të mos ishin hallet, do të isha nisur për punë në Itali. Tani jam futur në një situatë nga e cila nuk di si të dal.
Po të mos ishin hallet, do të isha nisur për punë në Itali. Tani jam futur në një situatë nga e cila nuk di si të dal. Gjithë jetën time e kam kaluar në Ukrainë. Kisha një familje të mrekullueshme – bashkëshortin që më donte, vajzën e bukur dhe punën time të dashur. Gjithçka ndryshoi kur burri nuk u bë më. Atëherë në jetën time filloi një periudhë e zezë. Më pushuan nga puna dhe gjithë ditën rrija në shtëpi, e zhytur në mendime dhe në lot. Ashtu kaloi një vit. Vajza më njoftoi se do të martohej dhe do të shpërngulej në Odesa. Kjo ishte larg shtëpisë sonë në Rivne, dhe mbeta vetëm.
Kur vajza u largua pas dasmës, nuk u mendova gjatë dhe pranova propozimin e shoqes për të shkuar për punë në Itali. Nuk e kisha frikën e punës, dija anglisht në një nivel të mirë. Shoqja më ndihmoi të punësohesha në një familje të pasur ku duhej një kujdestare për një burrë me emrin Martin. Ai ishte 55 vjeç – jo i moshuar, por kishte pësuar një aksident dhe kishte nevojë për rehabilitim. Me të u kuptuam shpejt. Jam 45 vjeçe dhe jemi pothuajse bashkëmoshatarë. Martini u tregua një bashkëbisedues shumë interesant me të cilin ishte lehtë të kaloje kohën. Nuk e vura re se si u afruam.
Pas një viti mësova se isha shtatzënë. Babai i fëmijës – Martini. Kjo nuk ishte në planet e mia dhe unë mbeta e tronditur. Në moshën 46‑vjeçare është vonë për të lindur, dhe si do ta priste këtë lajm vajza ime e rritur, e cila gjithashtu pret fëmijë? Si ndodhi që në të njëjtin vit do të bëhem edhe nënë, edhe gjyshe? Gjithçka më dukej si një makth. Kur Martini mësoi për shtatzëninë, ishte në qiellin e shtatë nga gëzimi. Ai ka tashmë fëmijë të rritur – një djalë dhe një vajzë, si edhe nipër e mbesa. Bashkëshortja i kishte vdekur pesë vite më parë dhe për të ky lajm ishte një gëzim i madh. Ai propozoi të martoheshim dhe të rrisnim bashkë fëmijën tonë të ardhshëm.
Por kur ua tregoi fëmijëve të tij lajmin për shtatzëninë time, ata e pritën shumë negativisht. Mbi mua u hodhën akuza:
– Je bërë qëllimisht shtatzënë që të marrësh një pjesë të trashëgimisë.
– Mendon se do të të takojnë paratë e babait?
– Nuk duhej të hidheshje në shtratin e një burri të huaj! Për këtë ke ardhur?
Më dhembi shumë t’i dëgjoja këto fjalë. Martini kurrë nuk i ka lënë pa gjë fëmijët e vet – secili prej tyre ka shtëpi dhe makina të dhuruara nga i ati. Unë kurrë nuk u kam bërë asgjë të keqe, por tani marrëdhëniet tona u prishën pa shpresë.
Tani nuk e di çfarë të bëj. Nuk dua të jetoj në Itali, dhe marrëdhëniet me fëmijët e Martinit janë prishur. Ndërsa të rris fëmijë vetëm, në moshën time, në Ukrainë – nuk do të jetë e lehtë. Ndihem e humbur dhe ndodhem përballë një zgjedhjeje të vështirë. Si do të vepronit ju në vendin tim?
