“Dua të ha. Po nëna fle, dje e zgjoja, e zgjoja në mëngjes, nuk u zgjua, dhe sot në mëngjes po fle, e unë dua të ha” – duke tundur me grushtat e vogla të ndyra lotët, qante djali i rojes së ndërtesës.
Dhjetë vjet më parë sapo kisha kaluar në një qytet të vogël provincial nga një metropol kryeqytetas. Njerëzit këtu ishin krejt të ndryshëm. Nga njëra anë, njiheshin me njëri-tjetrin dhe gjithmonë gënjenin për atë që kishte ndodhur me dikë, nga ana tjetër – mbizotëronte një lloj indiference.
Një ditë po ecja në oborrin e një pallati me shumë apartamente. Pashë një djalë pranë vendit me kontenier plehrash, i vogël, i dobët dhe i ndyrë. Ulur, qante lehtë. Njerëzit kalonin pranë dhe askush nuk ia kushtonte vëmendje.
Duket se kishte rreth katër – pesë vjeç, jo më shumë. Nuk është normale që një fëmijë kaq i vogël të jetë vetëm në rrugë. Vendosa t’i afrohesha dhe të kuptoja se çfarë kishte ndodhur. Duke kaluar pranë hyrjeve, pyeta gjyshet:
– A e dini kujt është ky djalë dhe pse qan?
– Është djali i rojes së ndërtesës, Vovka. Ndoshta nëna është dehur, ka mbyllur derën dhe ai nuk mund të hyjë në shtëpi. – u përgjigjën gjyshet dhe vazhduan bisedën për një fqinjë që dje kishte hyrë me të dashurin e ri në pallat.
U afrova te djali, u ula pranë tij në trotuar dhe pyeta:
– Je ti Vova?
– Po, – u përgjigj ai me pak dëshirë.
– Vova, të ka ndodhur diçka? Pse qan?
– Dua të ha… Po nëna fle, dje e zgjoja në mëngjes, nuk u zgjua, sot në mëngjes po fle, e unë dua të ha.
Vovka u mbush me lot dhe u afrua tek unë. E përqafoja dhe mendova se nuk mund të flinte një njeri kaq gjatë.
– Vova, a nuk u ngrit nëna dje gjithë ditën nga shtrati?
– Jo.
Edhe gjatë natës po, jo. Duhej urgjentisht të njoftoja dikë, diçka kishte ndodhur me gruan. Por fillimisht vendosa ta ushqeja Vovkën.
– Vova, rri këtu, mos e lësho vendin. Shkoj shpejt në dyqan dhe të sjell diçka për të ngrënë.
Djali bëri kokëdjegur dhe vazhdoi të qante lehtë. Shkova shpejt në mini-market përballë rrugës, bleva qumësht, bukë dhe sallam. Vovka ishte aty kur u ktheva. Ai kafshonte sallamin pa prerë aq me etje sa u tremba.
– Tani shkojmë, zgjojmë dhe ushqejmë nënën tënde.
Vova më mori për dore dhe më çoi në shtëpi. Dera e apartamentit nuk ishte kyçur. Gruaja ishte shtrirë në shtrat, me fytyrën drejt murit. E preka dorën e saj, ishte e ftohtë, ashtu siç kisha parashikuar… Thirra ambulancën dhe policinë. Mjekët thanë se ishte infarkt, gruaja nuk e ndjeu, gjithçka ndodhi në gjumë, dy-tre ditë më parë. Vovka u mor në azil.
Disa ditë nuk mund të flija as të haja, vetëm mendoja për këtë djalë të pafat. Dy ditë në apartament me… madje nuk mund ta përmend, mirë që ai nuk kuptoi asgjë atëherë. Mirë që dera nuk ishte kyçur dhe ai mundi të dilte! Pse askush nuk ia kushtoi vëmendje fëmijës së vogël në rrugë?
Pse gruaja nuk u kërkua në punë? E caktova kujdestarinë. Nuk ishte në planet e mia, por nuk mund të qëndroja indiferente, ndoshta Vovka ishte dërguar tek unë nga lart? Apo unë tek ai? Nuk ka rëndësi.
Tani djali im adoptiv ka mbaruar klasën e nëntë, të gjitha me nota maksimale! Planifikon të shkojë në klasën e dhjetë dhe po përgatitet për provime për të vazhduar më pas në universitet. Vova dëshiron të bëhet mjek, thotë se do të shpëtojë njerëz.