Unë dhe vëllai im kemi qenë shumë të afërt që nga fëmijëria. Ai më mbronte, ndërsa unë e ndihmoja me matematikën. Shpesh luanim bashkë në këndin e lojërave; unë nuk kisha shumë miq. Vëllai m’i zëvendësonte të gjithë. Tani jemi rritur, secili ka familjen e vet. Fëmijët e mi e adhurojnë xhaxhain e tyre, dhe unë përpiqem të kujdesem edhe për vajzën e tij. Por gruaja e tij është një makth i vërtetë. Ajo e sheh veten si mbretëreshë. Nuk punon askund, pothuajse nuk gatuan dhe nuk pastron. I kam thënë vëllait tim që duhet ta lërë, por ai vetëm përgjigjej se e do. Dhe unë e shoh qartë se si ajo e manipulon.
Kur gjyshja vdiq, mësuam se apartamentin e saj të madh me dy dhoma ma kishte lënë mua. Të gjithë e dinin që ajo nuk e donte shumë vëllain tim, ndoshta sepse ishte nga një grua tjetër. Gjyshja nuk e duronte gruan e dytë të babait. Madje kishte një kohë kur i tha babait të vinte tek ajo pa bashkëshorten.
Unë jam mirë si me shtëpi ashtu edhe me para, nuk kam nevojë për asgjë. Prandaj vendosa t’ia kaloj apartamentin vëllait tim. E ftova të flisnim dhe ta diskutonim gjithçka. Ai erdhi me gruan e tij. Ajo e inspektoi apartamentin e gjyshes si pronare. Madje filloi të fliste se çfarë do të ndryshonte. Kjo sjellje nuk më pëlqeu. E mora vëllain mënjanë dhe i tregova idenë time. Ai u gëzua, sepse jetojnë në një apartament me një dhomë dhe mezi kanë hapësirë.
Edhe pse nuk i premtova asgjë konkretisht për apartamentin, vendosa që të nesërmen të shkoja te noteri dhe të përgatisja dokumentet. Kur dola nga apartamenti, dëgjova bisedën e vëllait tim me gruan e tij. Ata ishin një kat më poshtë.
— Bind motrën të na e japë apartamentin. Do ta shesim atë dhe tonin, pastaj do të blejmë një të madh. Mund ta marrim nënën time me motrën dhe nipin tek ne. Ata janë familja jonë, duhet t’i ndihmojmë, në fshat nuk kanë asgjë.
— Por unë nuk dua të jetoj me ta. Ne mund të jetojmë në apartamentin e gjyshes, nëse motra jote lejon, dhe në tonin të jetojnë nëna jote me motrën dhe fëmijën.
— Unë dua të jetoj me nënën time dhe kaq. Do të jetë siç them unë.
Në atë moment përplasa derën që t’ua ndërprisja bisedën. Më erdhi shumë keq për vëllain tim, ndaj vendosa të veproj ndryshe. Nuk ia kalova apartamentin, por u lejova të jetonin aty falas.
