Babai e urrente vajzën e tij, por sapo u sëmur, menjëherë iu drejtua asaj për ndihmë.
Vogëlushja Nastja qëndronte në korridor dhe qante në heshtje, ndërsa prindërit e saj grindeshin.
— Çfarë shikon? Nuk e sheh që të rriturit janë të zënë? Ik diku! — bërtiti babai dhe e shtyu vajzën jashtë.
Në oborr, Nastja foli me një vajzë që quhej Tanja. Ajo ishte pak më e madhe, shkonte tashmë në klasën e tretë.
— Prindërit e tu po divorcohen, kështu thonë gjyshet te hyrja.
— Po kjo çfarë do të thotë?
— Asgjë e veçantë. Do të jetosh me mamanë, ndërsa babai do të të marrë në fundjavë dhe do të të sjellë çokollata.
Nastjës nuk i dukej e besueshme, sepse babai i saj shpesh i bërtiste.
— Ajo është thjesht një gabim i rinisë, një gabim i natyrës, — thoshte shpesh babai për Nastjën.
Vajza nuk e kuptonte çfarë do të thoshte kjo, por e dinte se “gabimi” ishte diçka e keqe. Tanja tregonte se për gabimet në diktim kishte marrë notë të dobët dhe prindërit e kishin qortuar. Por pse babai e quante Nastjën gabim — këtë ajo nuk mund ta kuptonte.
Koha kaloi dhe prindërit u divorcuan vërtet. Mamaja qante shumë, ndërsa Nastja nuk e kuptonte pse. Babai nuk ishte më aty dhe, për rrjedhojë, askush nuk e ofendonte më mamanë.
Kur Nastja u bë studente, babai u shfaq sërish në jetën e saj. Ai ishte sëmurë rëndë dhe kishte nevojë për ndihmë. Nastja ishte e vetmja person që ai mund të kërkonte. Edhe pse nuk kishte komunikuar me të dhe ishte shfaqur vetëm një herë, në mbrëmjen e maturës.
Nastja vendosi menjëherë ta ndihmonte. Qëndroi pranë tij, ndihmonte infermieret, i lexonte lajme me zë të lartë për ta shpërqendruar. Ai i tregoi se pas ndarjes nga nëna e saj ishte martuar sërish, por as martesa e dytë nuk funksionoi — nuk patën fëmijë dhe u divorcuan.
Natën, babai e telefonoi Nastjën:
— Më fal, bijë, për gjithçka. Më fal edhe për fjalët e thëna në fëmijëri… Ti je gjëja më e mirë që kam pasur në jetën time.
Në mëngjes, mjekët njoftuan se babai i Nastjës kishte vdekur. Mamaja dhe Nastja qëndronin pranë varrit. Nastja qante pa pushim, ndërsa mamaja shikonte me fytyrë prej guri pllakën e varrit.
— Siç nuk pati lumturi në dashuri, as dhimbje nuk ka tani, — tha mamaja dhe u largua.
