Dhëndri im është ende mirënjohës që i shpëtova familjen e tyre. Ja si ia dola.
Vajzën time të vetme, Lubën, e rrita e vetme. Në kohën e saj erdha nga fshati në qendrën e krahinës për të hyrë në institut. Gjatë studimeve jetoja në konvikt, më pas u punësova dhe fillova të marr një apartament me qira.
Kur takova burrin tim të ardhshëm, u dashurova, ëndërroja për një familje, por familja nuk ishte në planet e tij. Linda një fëmijë dhe mbeta vetëm.
Atëherë prindërit e mi më ndihmuan shumë. Në fillim jetoja me ta, pastaj për një periudhë ata e mbajtën Lubën tek vetja, ndërsa unë shkova në qytet për të ndërtuar karrierën time. Nëna ime më thoshte gjithmonë:
“Bijë, çfarëdo që të ndodhë, duhet të mbash mend se ne jemi këtu.”
I mbajta mend këto fjalë për shumë kohë, sepse gjithmonë e ndjeja mbështetjen e tyre. Me kalimin e kohës u forcova dhe fillova t’i ndihmoja unë ata, por vetëdija se në këtë botë ka njerëz që janë gjithmonë gati të të mbështesin më jepte një forcë të veçantë. Nuk u martova më — kështu erdhi jeta.
Tani jam 65 vjeçe. Vajza ime është tashmë e rritur, ka një familje të mrekullueshme dhe dy fëmijë. Mbesa ime tashmë studiojnë në universitet.
Atë ditë mora pensionin dhe shkova tek vajza ime. Para se të shkoja, hyra në dyqan dhe bleva plot gjëra të shijshme; e di që Luba i do shumë marshmallows-at.
Për dhëndrin bleva peshk të tymosur. Fëmijët nuk më prisnin, por më pritën me gëzim në shtëpinë e tyre. Unë dhe vajza ime pinim çaj me marshmallows, ndërsa ajo më tregonte për sukseset e vajzave të saj. Gëzohem sinqerisht që gjithçka është mirë në familjen e vajzës sime, por nuk ka qenë gjithmonë kështu.
Pesëmbëdhjetë vjet më parë, vajza ime donte të ndahej nga burri i saj. Në atë kohë ata kishin tashmë dy fëmijë. Ajo erdhi tek unë dhe unë i thashë të njëjtat fjalë që dikur m’i kishte thënë nëna ime:
“Bijë, çfarëdo që të ndodhë, duhet të mbash mend se më ke mua.”
Në atë kohë jetoja në një apartament me tre dhoma dhe mund ta strehoja lehtësisht vajzën time me fëmijët. Por i dhashë mundësinë të vendoste vetë. Atëherë pimë çaj me marshmallows, biseduam, vajza ime u qetësua dhe u kthye te burri i saj.
Që nga ajo kohë jetojnë bashkë prej shumë vitesh dhe gjithçka është mirë. Dhëndri im është ende mirënjohës që atëherë e mbështeta familjen e tyre.
Tani vajza ime po rrit vajzat e saj dhe u thotë edhe atyre:
“Çfarëdo që të ndodhë, duhet ta mbani mend se na keni ne.”
