Ne e adoptuam Mishkën kur ishte tre vjeç. Kur mbushi 16 vjeç, zbuloi të vërtetën dhe filloi të kërkonte në arkivat e jetimoreve për fëmijë. Si rezultat, zbuloi të vërtetën e tmerrshme për familjen e tij.
Djalin tonë më të vogël e gjetëm në një strehimore, rastësisht. Kishim hyrë për punë dhe pamë Mishkën. Atëherë ishte tre vjeç. Djali ynë shtatëvjeçar, Andrei, e pranoi menjëherë vëllain e vogël shumë mirë. Kur Mishka mbushi gjashtëmbëdhjetë vjeç, i thamë gjithë të vërtetën. Pasi dëgjoi gjithçka që donim t’i thoshim, u mbyll në dhomën e tij. Të nesërmen na pyeti: “Kush janë prindërit e mi?” Ne nuk u interesuam për këtë pyetje. Nuk na interesonte, kështu që nuk mundëm të përgjigjeshim.
Gjithë muajin e ardhshëm, Mishka e kaloi në arkivat e jetimores. Gjeti adresën e hallës së tij. Të gjithë shkuam tek ajo. Gruaja nuk e njohu menjëherë nipin e saj, por kur djali ynë i tregoi dokumentet me fotografi – aty ishte Mishka, nëna dhe halla – ajo filloi të rrëfente.
Prindërit e djalit vdiqën në një aksident automobilistik. Nuk jetonin më. Halla, një studente tetëmbëdhjetë vjeç, fillimisht tentoi të zëvendësonte prindërit e djalit. Por së shpejti kuptoi që nuk po ia dilte. Mungonte në mësime, nuk përfundonte detyrat, dekanati kërcënonte me përjashtim. Kështu vendosi ta çonte djalin në strehimore dhe ta merrte kur të rritej. Por ne ishim më të shpejtë. Kthimi në shtëpi ishte në mbrëmje. Mishka heshti gjatë gjithë rrugës dhe gjithë mbrëmjen tjetër.
Në mëngjes, halla e Mishkës na vizitoi. I dha djalit një kuti dhe një zarf të madh.
– Tani di ku jetoj. Mos u zemëro me mua për atë që ndodhi. Do jem gjithmonë e lumtur të të shoh tek unë, – tha ajo dhe iku.
Në kutinë që i dha Mishkës ishin çelësat dhe një copë letre me adresën. Pas mëngjesit, shkuam në adresën përkatëse. Ishte një apartament me tre dhoma në qendër të qytetit. Askush nuk jetonte aty, por apartamenti ishte i pastër dhe i mirëmbajtur. Ndoshta halla e kishte kujdesin. Në dhomën e ndenjes, në një kornizë, ishte një fotografi – nëna, babai dhe djali. Të gjithë të lumtur. Atje na kujtoi zarfi. Mishka e hapi. Atje ishin dokumentet e apartamentit dhe llogaria bankare. Tani Mishka ishte pronari. Por pse halla heshti deri tani?