Në moshën 70 vjeç, gjyshi — pas martesës së artë — shkoi tek një tjetër. Dashuria e parë — dashuria mbetet e fundit.
Ishte një herë një burrë dhe një grua, edhe pse në të vërtetë — gjyshi dhe gjyshja. U martuan në moshën 18 vjeç dhe në 68 festuan martesën e artë. E festuan me madhështi: në restorant, me gjithë familjen, me dhurata, këngë dhe valle, madje morën edhe një diplomë nga kryetari i qytetit. Pak ditë pas festës, burri shkoi tek dashuria e tij e parë. Tek vajza nga oborri, në të cilën u dashurua në moshën 14 vjeç dhe e humbi në 17.
Pas kaq shumë vitesh, u takuan në „Odnoklassniki” dhe gjyshi kuptoi se „ne gjithmonë kthehemi tek dashuria e parë”. Gjyshi vendosi të mos prishë festën askujt. Pas festës foli me gruan, i shpjegoi gjithçka dhe u largua nga shtëpia. Gruaja ishte e shokuar, fëmijët dhe nipërit gjithashtu. I vetmi i lumtur ishte gjyshi me të dashurën e tij të re. Djemtë përpiqeshin ta qetësonin, por gjyshi tha se dëshiron të paktën vitet e fundit t’i kalojë me gruan e ëndrrave të tij.
Kur dëgjova këtë histori, menjëherë mendova se gjyshi është trim. Disa as në moshën 20 vjeç nuk bëjnë veprime të tilla; tani shumë njerëz, fatkeqësisht, jetojnë me kokën, jo me zemrën. Por gjyshi ndoqi ndjenjat e tij. Pastaj, e pashë më thellë dhe më erdhi keq për gruan. Të mbetesh vetëm në moshën 70 vjeç, nuk është asgjë krahasuar me mendimin që ata duket se jetuan mirë, por burri shkoi tek një tjetër. Dhe jo vetëm kaq — ai e ka dashur tjetrën për 50 vjet!
Në këtë histori, sado të mendoj, nuk mund të marr anën e askujt. Ka shumë „po sikur”. Në përgjithësi, e kuptoj gjyshin, gruan e tij dhe amantin gjithashtu. Qoftë në 20, qoftë në 70, njerëzit duan të marrin një copë lumturie dhe ta jetojnë atë. Por kjo histori më duket më tragjike se historitë e dashurisë së të rinjve 20–25 vjeç. Këtu ka më shumë histori, më shumë persona të përfshirë, më shumë gjëra të paplota, dashuri të pakënaqur dhe dashuri të tepërt…