Jam 70 vjeç, kam tre djem dhe nipër. Gjithë jetën kam dashur një vajzë, nuk ndodhi… deri sa jeta më bëri një surprizë të vërtetë.
Së fundmi mbusha 70 vjeç. Para ditëlindjes sime, gruaja ime, fatkeqësisht, nuk jetonte më. Në ditën e festës isha rrethuar nga djemtë e mi – tre prej tyre – bashkëshortet dhe nipërit e mi. Gjithë jetën kam dashur një vajzë dhe tani kërkoja nga fëmijët një mbesë. Ata premuan.
Të nesërmen shkova në varrin e gruas sime. Aty takova gruan e një shoku të vjetër. Doli që edhe shoku im kishte vdekur kohët e fundit. Filluam të flasim dhe të kujtojmë rininë. U ulëm në një kafene dhe ajo më pyeti:
– Marate, ti nuk e takove dikur një moldavece? Pse nuk ndodhi atëherë?
– Po, ishte një kohë tjetër. Prindërit e saj donin një moldavec për vajzën e tyre, dhe unë isha tatar.
– Dhe me vajzën tënde flisni?
– Me cilën vajzë?
– Po, cilën? Marate, vajza jote. Kur e dashura jote mori vesh që ishte shtatzënë, prindërit e dërguan në fshat. Ajo, duke mësuar se u martove me dikë tjetër, vendosi të mos të tregojë asgjë.
Unë vrapova në shtëpi, nuk dija si t’ua thosha fëmijëve, mendoja se do më gjykojnë pse dua të gjej një vajzë. Por fëmijët më mbështetën, thanë se gjithmonë ëndërruan për një motër. Filluam kërkimet. Doli që moldaveca ime jetonte në Rusi. Kërkimet u bënë më të lehta, e dinim emrin dhe mbiemrin e tyre.
Atëherë u sëmura dhe u shtriva. Mendova se duhet të ngrihesha. Pas një jave u zgjova në sallon, një burrë ishte pranë meje.
– Urime, ia dole.
– Duhej, po kërkoj vajzën time. Të gjithë në shtëpi më presin.
– Kam vënë re, këtu tabori yt rom nuk do të shpërndahet. Mjekët ankohen se familja jote mblidhet çdo ditë te dritarja. Për këtë, ata janë atje tani.
Burri më ndihmoi të afrohesha te dritarja. Nën dritare qëndronin fëmijët e mi, bashkëshortet e tyre, nipërit e mi, një grua e moshuar me vajzën e saj dhe pranë vraponte një vajzë e vogël me flokë të zinj, e bukur.
– Njeri, kjo është mbesa ime! Kam një mbesë!
