Fatkeqësisht, fillimi i kësaj historie nuk është i bukur. Kam qenë e martuar për dhjetë vjet. Asnjëherë nuk kam qenë e lumtur në këtë martesë. Për vite me radhë kam duruar alkoolizmin e burrit tim, rrahjet dhe grindjet e pafundme. Kam lindur fëmijë sepse, kur ishte i dehur, më përdhunonte. Jetonim në një fshat të vogël dhe nuk kisha ku të ikja nga dhuna e tij. Në fillim fshihesha me fëmijët tek nëna ime, por burri na gjente edhe aty. Një herë madje guxoi ta godiste edhe nënën time. Më pas endesha rrugëve me fëmijët, duke shpresuar që ai të pinte, të flinte dhe ne të shpëtonim nga dhuna.
Në një moment shpresova që vjehrra ime do të mund ta ndikonte djalin e saj të papërgjegjshëm, por ajo nuk bëri asgjë. Ishte e zënë me jetën e saj personale, pasi ishte martuar për herë të dytë me një burrë shumë më të ri. Pas dhjetë vjetësh kuptova se askush nuk do të më ndihmonte përveç vetes sime. Pas një rrahjeje tjetër, vendosa të kërkoj divorcin. Vjehrra u zemërua shumë me mua dhe tha se djali i saj do të shkatërrohej pa familje. Dhe ashtu ndodhi. Burri im u deh dhe fjeti jashtë në të ftohtë. E gjetën në mëngjes, kur ishte tepër vonë.
Nga dhimbja, vjehrra u sëmur dhe vdiq. Atëherë u zbulua se me testament ajo ma kishte lënë mua shtëpinë e saj. I jam shumë mirënjohëse, sepse më në fund kishim një shtëpi tonën. Vjehrri im e dinte historinë tonë. Pas vdekjes së gruas së tij, ai na vizitonte shpesh, na ndihmonte në punët e shtëpisë, luante me fëmijët dhe ishte shumë i mirë me ne. Pas dy vitesh, ai më propozoi martesë. Edhe mua më pëlqente shumë. Por çfarë do të thoshin njerëzit? Jetonim në një fshat ku të gjithë njihen. Që vjehrri të martohej me nusen nuk është situatë e zakonshme. Megjithatë, fëmijët më mbështetën dhe ishin gati të fillonin një jetë të re. Prandaj, e shitëm shtëpinë në fshat dhe u shpërngulëm në vendlindjen e burrit tim të ri. Për herë të parë pas shumë vitesh, u ndjeva vërtet e lumtur.
