“Mamë, na ftuan në restorant. Ti shko në shtëpi, takohemi më vonë…” — pas këtyre fjalëve të djalit, lotët filluan t’i rridhnin pa pushim nga sytë e pensionistes.
Tre ditë para Vitit të Ri, djali e kishte ftuar Svetlana Semjonovnën ta festonte Vitin e Ri në shtëpinë e tij, bashkë me të dhe gruan e tij. Duke e ditur që nusja nuk i pëlqente të gatuante, ajo përgatiti disa gatime, i paketoi në enë ushqimi dhe i futi në një çantë.
Mbrëmjen e 31 dhjetorit thirri një taksi.
— Pse mbani kaq shumë gjëra të rënda? — u ankua shoferi, moshatar i saj, duke e vendosur çantën në bagazh.
— Ju lutem, me kujdes! Ka ushqim aty, — i tha ajo.
Kur kishin bërë gjysmën e rrugës, telefoni i saj ra.
— Artur, biri im, jam rrugës! Do të arrij në kohë! — tha ajo.
— Mamë, ka ndodhur diçka… Na ftuan në restorant. Do të jetë gjithë drejtoria e firmës. Kjo është shumë e rëndësishme për të ardhmen time. Jo të gjithë u ftuan. Të lutem më kupto. Nuk mund ta refuzoj. Thuaji shoferit të të çojë mbrapsht.
— Thuaj që po bën shaka… Jam përgatitur kaq shumë, kam gatuar kaq shumë…
— Kështu është jeta. Mos u mërzit, mamë. Do të të telefonoj më vonë. Shko në shtëpi.
Gëzimi i festës u zhduk menjëherë. Svetlana shpërtheu në lot. E lumtur për ftesën, kishte harruar sa i paqëndrueshëm ishte humori i djalit të saj.
Në mendje i erdhën edhe disa raste të tjera kur ai e kishte zhgënjyer…
— Kthehuni mbrapsht, ju lutem, — i tha shoferit.
— Ka ndodhur gjë? — pyeti ai.
— Forcë madhore, — u përgjigj ajo me trishtim.
— E dini çfarë? Merrni gjithçka që ka në çantë. Nuk kam asnjë dëshirë ta festoj Vitin e Ri vetëm.
— Patjetër! Por bashkë me ju, — tha ai me humor, pastaj shtoi me zë të ulët: — Mendoni pse dola sot në punë? Për të njëjtën arsye. Nuk dua të jem vetëm sonte. Ejani tek unë! Ta festojmë bashkë.
— Hajde! — buzëqeshi Svetlana. — Dhe si quheni?
Kështu u takuan dy vetmi.
