Mjekët nuk e kuptonin se çfarë problemi kishte djali ynë me këmbët. Por një ditë, në një autobus, ndodhi diçka që e ndryshoi plotësisht jetën tonë.
Djali ynë lindi i shëndetshëm, por kur fëmijët e tjerë të moshës së tij filluan të hedhin hapat e parë, ne e çonim nga një mjek te tjetri. Mjekët nuk mundën të jepnin një shkak të saktë apo një trajtim të qartë, vetëm thanë se kishte probleme me nyjet, prandaj i ishte kaq e vështirë dhe e dhimbshme të lëvizte këmbët. Ata përjashtuan menjëherë diagnozën e paralizës cerebrale, për të cilën flisnin të gjithë të njohurit, por nuk arritën të përcaktonin saktësisht çfarë kishte djali ynë. I përshkruan vetëm seanca fizioterapie. Që atëherë shkonim atje katër herë në javë. Një mbrëmje po ktheheshim nga një takim i tillë.
Ishte orë piku dhe autobusi ishte plot. Fillimisht ishim ulur, pastaj ia dhamë vendin një gruaje shtatzënë. Në një ndalesë hipi një plake e kërrusur, që mezi lëvizte njërën këmbë dhe mbante një çantë të madhe. Pa u menduar gjatë, djali im u ngrit dhe i ofroi vendin. Për të, kjo do të thoshte disa ndalesa të tjera dhimbje dhe parehati, por prapë e bëri. Ajo e falënderoi dhe filloi t’i shikonte këmbët duke pëshpëritur. Të them të drejtën, u frikësova shumë — nuk e dija çfarë të prisja.
Pas pak, gruaja zbriti dhe djali im u ul pranë gjyshes sime.
— Biri im, — tha ajo duke ia ledhatuar këmbët — do t’i jap nënës sate një bar shërues. Duhet të pish çaj prej tij çdo mëngjes.
Dhe më dha një pako të vogël me barishte të ndryshme.
— Kjo është për forcim, — më tha mua, pastaj iu kthye sërish djalit tim — tani do të mund të kërcesh, nipi im!
Nuk e di nëse ishte mrekulli apo magji, por çdo ditë këmbët e djalit tim dhembnin gjithnjë e më pak, derisa dhimbja u zhduk fare. Tani ai është një djalë plotësisht i shëndetshëm. Madje na kërkoi ta regjistrojmë në kurs vallëzimi.
