Pas lindjes, Tanias i thanë se nuk mund të mbetej më shtatzënë, ndërsa burri i saj dëshironte shumë një djalë. Në atë moment, një mendim i kaloi në kokë.
Petro shkoi në spital për të vizituar gruan e tij para daljes. Gruaja qëndronte në krevat dhe ushqente foshnjën me gji.
– Tani, le të shoh vajzën time!
Petro u përkul drejt fëmijës, por gruaja bëri me dorë në anën tjetër.
– Ja ajo! Qëndron dhe shtrëngon buzët, si mamaja jote, nuk ishte kot që e quajtën me këtë emër.
Petro mbeti i befasuar dhe u kthye ngadalë në drejtimin që tregoi gruaja. Aty qëndronte vërtet vajza e tyre.
– Nuk e kuptova… Atëherë kush është kjo? Pse ushqen fëmijën e dikujt tjetër?
Petro nuk ishte i lumtur.
Pse vajza e tyre biologjike qëndron mënjanë, ndërsa në krahët e gruas është një fëmijë tjetër që ndihet si në shtëpinë e tij?
– Epo, të gjitha gratë që kanë shumë qumësht e ushqejnë. Kjo është një histori kaq e tronditshme, saqë është e vështirë të besohet.
Pamja e gruas u zbeh, dhe skajet e syve të saj blu u mbushën me lot.
– Një studente lindi fshehurazi dhe e hodhi foshnjën në kazan. Ai lindi natën e njëjtë si vajza jonë. I mbijetoi vetëm, i zhveshur. Kujton sa ftohtë ishte atë natë?
Petro u trondit nga pamja që i shfaqej.
– Dhe çfarë do të ndodhë me të tani?
– Shpresoj që dikush ta adoptojë.
Petro e shikoi djalin me sy të tjerë.
– Petro, le ta marrim, po?
– Lindi natën e njëjtë me vajzën tonë! Është fati.
– Tani, Tani, mos e fillo. Pse na duhet një fëmijë i huaj? Ne mund të lindim edhe ne një djalë.
Tania qau. Petro u hutua edhe më shumë nga reagimi i saj.
– Mjeku tha se nuk mund të lind më. Dhe ti ëndërroje për një djalë! Edhe unë dua një djalë. Petro, si nuk e kupton? Është një dhuratë nga Zoti. Ky fëmijë na është dërguar!
Në atë moment, kur Petro donte të kundërshtonte, foshnja u nda nga gjiu dhe e pa direkt në sy. Ai shikonte thellë, sikur të lexonte shpirtin. Petro qëndroi i ngrirë dhe nuk tha asgjë.
Ata e adoptuan fëmijën.