Kam punuar shumë në Itali për të blerë një shtëpi, dhe ndërkohë fëmijët më thërrisnin me ngulm në shtëpi. Ata kishin një surprizë të madhe!
Nuk kisha planifikuar të kthehesha në vend gjatë pushimeve, që të mos shpenzoja para pa nevojë, por djali dhe vajza ime insistuan aq shumë, saqë u dorëzova. Dje arrita në shtëpi – dhe ende nuk mund të qetësohem: lotët rrjedhin në faqet e mia. Kam marrë një surprizë të tillë…
Gjatë pesë viteve kam punuar në Itali, duke kursyer para për të blerë një shtëpi. Ne, fëmijët dhe unë, jetonim më parë me nënën time në një apartament në kryeqytet, por kur ajo vdiq, u desh ta shisnim banesën dhe të ndanim paratë mes treve: ende kam një vëlla dhe një motër.
Me paratë e fituara, arritëm të blinim një shtëpi në fshat, larg qytetit, por na duhej ende të kursenim për të blerë një apartament të ri. Gjatë këtyre pesë viteve kisha ardhur në shtëpi vetëm dy herë. Kam punuar me përkushtim, duke kursyer çdo qindarkë për fëmijët e mi.
Kur arrita, fëmijët më çuan te apartamenti i vajzës sime më të madhe në kryeqytet. Nuk i kushtova shumë vëmendje banesës, sepse ishte me qira, dhe isha thjesht e lumtur të shihja fëmijët e mi. Por gjatë darkës, djali im vendosi çelësat mbi pjatën përpara meje. Nuk kuptoja se çfarë po ndodhte, por vajza ime më shpjegoi: apartamenti nuk është me qira – është i imi.
Isha e hutuar, sepse apartamenti ishte tashmë i mobiluar dhe nuk kisha dërguar ende mjaft para për një apartament në kryeqytet. Pastaj djali im shpjegoi se shefi i tij kishte vendosur së fundmi të shiste apartamentin e tij dhe, kur mësoi për dëshirën e familjes sonë, ofroi menjëherë ta shesë tek ne. Fëmijët dhanë kursimet e tyre, dhe pjesa që mungonte u ndanë në mes.
Nuk mund të ndaloja lotët: u dërgoja atyre para për ditëlindje dhe festa, dhe ata kursenin çdo qindarkë që të kthehesha më shpejt nga Italia dhe të mund të jetoja një jetë të qetë në vendin tim… Nuk mund ta shpreh me fjalë sa shumë i dua dhe sa krenare jam për ta.