Vjehrra ime dhe motra e burrit tim janë bërë krejtësisht të pacipa. Pse duhet unë të kujdesem për fëmijën e dikujt tjetër?
Do ta tregoj gjithçka me radhë. U martova në moshën 18-vjeçare; i zgjedhuri im jetonte jo larg shtëpisë ku jetoja unë. Unë po mbaroja klasën e dhjetë, ndërsa ai, pasi u kthye nga ushtria, më kërkonte libra për t’u përgatitur për universitet. Atë pranverë u dashurova me të. Pasi mbarova shkollën, u bëra studente në të njëjtin universitet ku hyri edhe burri im, Mykola. Studimet, dashuria dhe miqësia na afruan dhe u martuam. Pas martesës vazhduam studimet me korrespondencë, sepse na u desh të punonim. Prindërit e mi na lanë apartamentin dhe u shpërngulën te gjyshja, e cila jetonte në një shtëpi private. Pasi mbaruam universitetin, gjetëm punë të mirë dhe filluam të mendonim për fëmijë.
Unë jam 29 vjeçe, burri im është pak më i madh dhe fëmija ynë tani është vetëm 3 muajsh. Asnjëherë nuk jemi mbështetur në ndihmën e askujt, jemi përpjekur t’i zgjidhim vetë problemet tona. Foshnja shpesh ka dhimbje barku, ndaj nuk kam arritur të fle mirë. Dhe atëherë u përfshi vjehrra ime, e cila jeton me vajzën e saj të divorcuar dhe nipin trevjeçar. Edhe kur isha shtatzënë, vajza e saj e linte fëmijën në shtëpinë tonë dhe shkonte për punët e veta, te shoqet apo në kinema. Dina ngjyroste libra dhe dëgjonte përralla që ia lexoja. Por tani më është e vështirë të përballoj edhe fëmijën tim, ndërsa këto gra — vjehrra dhe vajza e saj — sikur nuk e kuptojnë këtë dhe vazhdojnë të ma lënë djalin, ndërsa vetë shkojnë në pushime ose në shëtitje me shoqet.
U përpoqa të shpjegoja se nuk është e lehtë të kujdesesh për dy fëmijë dhe u luta të mos e sillnin më djalin. Disa ditë nuk e sollën, por më pas sërish “u duhet urgjent”, “vetëm disa minuta”, ndërsa vijnë ta marrin vonë në mbrëmje. Unë dhe burri im u lutëm, por më kot. Ata vazhdojnë ta sjellin fëmijën dhe të ikin. Tani as nuk kërkojnë më leje, sikur kjo të jetë normale. Së fundmi, kunata ime fluturoi në det me një shoqe, ndërsa nëna e burrit shkoi në vilë. Vjehrra ma dha Mişkën duke thënë: “Kush tjetër do të kujdeset për të, përveç teje? Nuk mund ta marr me vete në vilë. E nëse nuk shkoj, nuk do t’i përgatis gjërat me kohë deri në pranverë.” Pasi refuzova, nëna e burrit la fëmijën në kuzhinë dhe iku. Thirra një taksi, e çova djalin në vilë dhe ia ktheva vjehrrës. Në mbrëmje ajo bëri skandal, bërtiti se si munda të veproja kështu.
I shpjegova se për fëmijën duhet të kujdeset nëna e tij, ndërsa gjyshet ose të afërmit e tjerë ndihmojnë vetëm nëse duan dhe kanë kohë. Unë jam një njeri i huaj për të. Pastaj e paralajmërova se mund të thërras shërbimet sociale. Rezulton se motra e burrit tim ka nevojë për liri, sepse dëshiron të martohet — koha po kalon, ajo tashmë është 24 vjeçe. Por pse për këtë arsye njerëz të tjerë duhet të disponojnë me kohën time? Pas kësaj, nëna e burrit ndaloi së foluri me mua dhe u bë armiqësore. Por mua vërtet më duhet të kujdesem për fëmijën tim tre muajsh dhe nuk dua të shpërqendrohem vazhdimisht nga fëmija i dikujt tjetër. Nuk doja të grindesha me vjehrrën, por jam lodhur duke duruar një sjellje të tillë. Ajo nuk e kupton se forcat fizike dhe morale nuk janë të pafundme. Mendoj se kam plotësisht të drejtë. Apo ndoshta jo — dhe duhet t’i ndihmoj?
