Kur gjyshja vdiq, ne trashëguam një apartament me dy dhoma në qendër. Megjithatë, ishim mësuar të jetonim në periferi, qetë dhe pa zhurmë, dhe as nuk mendonim të zhvendoseshim. Kështu që vendosëm ta japim me qira.
Qiraxhinj u gjetën shpejt; shumë njerëz u përgjigjën për njoftimin. Pranuam t’i japim banesën një vajze që telefonoi e treta. Kushtet dhe qiraja i përshtateshin. Nuk donim ta shqetësonim me vizita, kështu që biseda u bë në distancë.
Pas gjashtë muajsh, një fqinj e telefonoi duke u ankuar se nga apartamenti ynë kishte zhurmë natën, sikur të bëheshin festa të zhurmshme.
Kur vizituam apartamentin, e gjetëm në gjendje jo të mirë. Vajza u nxorr jashtë. Postuam përsëri njoftimin dhe iu përgjigj një çift i ri. Na pëlqyen menjëherë. Misho dhe Masha ishin studentë, kombinonin studimet me punën dhe erdhën nga provinca. Nuk kishin shumë para, por dukeshin shumë të rregullt dhe bënin përshtypje të mirë. Pas zhvendosjes së tyre, ankesat e fqinjëve pushuan.
Pas disa muajsh, Mihaili na telefonoi:
— „Dhoma e gjumit ka nevojë për renovim.”
— „Po, por tani nuk kemi para.”
— „Nuk e kam fjalën për këtë. Në punë na dhanë materiale ndërtimi, shefat na lejuan t’i marrim si shpërblim për përpjekjen tonë. Mund të bëjmë renovimin?”
Pranuam. Kur shkuam të kontrollonim apartamentin pas renovimit, dukej krejt ndryshe, shumë i rregullt.
Disa muaj më vonë, Mihaili na telefonoi përsëri:
— „Ne po largohemi.”
Burri im shkoi të merrte çelësat me humor të keq, duke menduar se do të kërkonin para për renovim. Por ishte krejt ndryshe:
— „Sa ju detyrohemi?”
— „Asgjë, ne e bëmë renovimin për vete, sepse donim të jetonim këtu. Apartamenti na u dhurua nga prindërit.”
I urojmë të gjithëve qiraxhinj të tillë të mirë!
