Pas lindjes, infermieret ishin të tronditura. Kur foshnja iu tregua nënës së re, ajo u kthye nga ana tjetër. Ja pse.
Ambulanca e solli nga stacioni i autobusëve. Ajo shoqërohej nga një polic, sepse nëna e re përpiqej vazhdimisht të ikte. Por në spital u qetësua. Nuk tregoi emrin dhe nuk kishte dokumente me vete. Kontrolli fillestar nuk tregoi asgjë serioze, analizat e nevojshme për lindjen u morën dhe vajza u vendos në një dhomë të veçantë.
Lindja kaloi pa komplikime dhe në jetë erdhi një djalë i shëndetshëm dhe i fortë. Por kur foshnja iu tregua nënës së re, ajo u kthye.
— Ishte e qartë që do ta braktiste, — pëshpëritnin infermieret. — Asnjë fjalë nuk tha për veten. I shkreti fëmijë…
Pa u shuar ende emocionet nga një lindje, stafi u detyrua të përgatitej menjëherë për një tjetër. Ambulanca solli Olgën me gjakderdhje. Ajo ishte pa ndjenja, në gjendje të rëndë. Duhej shpëtuar nëna dhe u mor vendimi — prerje cezariane.
Operacioni për nënën shkoi mirë. Por foshnja nuk mundi të shpëtohej. Stafi ecte i zymtë…
— Ja kështu është jeta, vajza, — tha sanitarja Tanja. — Njërës i lind një fëmijë i shëndetshëm, por nuk e do. Tjetra humb fëmijën e dëshiruar. Nuk ka drejtësi në këtë botë.
Olga, kur mori vesh për humbjen e fëmijës, qante me dënesë…
Pas dy ditësh, nëna e re hyri në dhomën e Olgës:
— Unë linda një djalë. Është i shëndetshëm. Por për çfarë i duhet një nënë endacake? Gjithsesi do ma marrin. Do ta çojnë në jetimore. E di si është atje — edhe unë jam rritur në jetimore. Por mesa duket, Zoti nuk më solli kot në qytetin tuaj. Do të thotë se kështu duhej të ishte. Do të thotë se e linda për ju. Ju do të jeni nënë e mirë për të. Ju lutem, merreni…
Olga e shikonte vizitoren sikur të ishte e çmendur:
— Çfarë po thua? Si mund të japësh ose të marrësh një fëmijë? Ik! Largohu!
Po atë ditë, e reja u zhduk nga spitali.
Të nesërmen në mëngjes, Olga përkëdhelte foshnjën pranë djepit.
Olga dhe burri i saj e adoptuan djalin…
Dhe vërtet — rrugët e Zotit janë të pashpjegueshme.
