Burri im një ditë u kthye nga puna dhe tha se duhet të regjistroja një pjesë të shtëpisë time në emrin e tij. Të afërmit nuk më këshillojnë ta bëj këtë, dhe as unë nuk kam ndërmend. Ka një arsye të rëndësishme.
Nga gjyshja kam marrë një shtëpi me dy kate dhe tokë, por që të mos mendoni se e mora kaq thjesht, duhet të theksoj se shtëpia ishte djegur disa vite më parë, dhe një vit më parë vendosa të merrem seriozisht me riparimin e saj. Paratë për riparime – për materiale ndërtimi, ekipin, shpenzime të tjera – të gjitha i fitova unë. Po ashtu, të gjitha shpenzimet e shtëpisë – ushqime, rroba ose gjëra të përditshme – i bëja unë. Burri fitonte shumë pak dhe sillte vetëm 5 mijë grivna nga paga e tij në shtëpi.
Një pjesë e parave shkonte edhe për mbështetjen e fëmijëve nga martesa e mëparshme (për fëmijën e vogël dhe pagesën e shkollës së të madhit), kështu që ishte e kuptueshme. Kur i kërkoja të merrte diçka nga dyqani në rrugë për në shtëpi, e bënte me pakënaqësi dhe pastaj më kujtonte për këtë gjatë. M’u bë zakon, por kërkesa e fundit e tij më tronditi. Burri u kthye një ditë nga puna dhe tha se duhet t’i jap një pjesë të shtëpisë time. Tha se nuk donte të „punonte” në një shtëpi ku nuk ishte askush.
Me „punuar” ai nënkuptonte të interesohej për ekipin dhe ndonjëherë të sillte atë që unë kisha porositur me paratë e mia. Problemi është se ne nuk jemi të martuar zyrtarisht… jemi partnerë civilë, dhe këtu lind kjo kërkesë. Të afërmit nuk më këshillojnë ta bëj këtë, ndërsa burri thotë se me këtë hap do të tregoj nëse e vlerësoj me të vërtetë ose thjesht jam mësuar me të. Nuk e di… nuk mendoj se është e drejtë të transferoj një pjesë të shtëpisë time tek ai. Nuk kam asnjë garanci që ai nuk do ta transferojë pjesën time tek fëmijët e tij…
