Motra ime përfundoi në spital dhe burri i saj mori pushim për t’u kujdesur për fëmijët. Kur u kthye në shtëpi, ajo u trondit nga ajo që pa.
Kohët e fundit ankohej shpesh për dhimbje në anë. Gjithçka filloi pas një udhëtimi në det. Për një kohë të gjatë nuk i kushtoi rëndësi. Disa herë u regjistrua te mjeku, por në momentin e fundit e anulonte: ose fëmija ishte sëmurë, ose nuk kishte kohë. Derisa një ditë e çuan me ambulancë direkt në operacion. Mjeku tha se mezi ia dolën në kohë.
Ajo është e martuar, ka dy fëmijë parashkollorë. Nuk i çon në kopsht, por në një studio për fëmijë. Në shtëpi merret shumë me ta: lexojnë, vizatojnë, këndojnë, punojnë me plastelinë. Fëmijët janë të rregullt, të edukuar, të zhvilluar. Pa dyshim, ajo është një nënë shumë e mirë.
Në shtëpinë e tyre ka gjithmonë pastërti dhe rehati. Ajo arrin gjithçka dhe nuk planifikon të punojë, sepse burri fiton mjaftueshëm.
Kur motra ime shkoi në spital, burri mori menjëherë pushim. Qëndroi me fëmijët tre javë, ndërsa unë dhe nëna shkonim ta vizitonim dhe ta ndihmonim. Pas daljes nga spitali, mjeku i tha të qëndronte në shtrat të paktën një javë dhe më pas të vazhdonte trajtimin ambulant.
Të nesërmen shkova ta vizitoja dhe i çova ëmbëlsirat e saj të preferuara. Derën ma hapi nipi.
— Sa djalë i mirë! Mamaja është e shtrirë, ndërsa ai ndihmon dhe hap derën.
— Mamaja është në kuzhinë.
Hyra në kuzhinë — ajo po pastronte frigoriferin.
— A je çmendur? Mjeku të tha të mos ngrihesh nga shtrati! Do të kthehesh prapë në spital?
— Nuk ke parë çfarë ishte dje në apartament… erë plehrash, pluhur kudo, banjo e pistë, rroba të shpërndara, myk në frigorifer…
Dhe vërtet ishte rrëmujë. Burri kishte kaluar tri javë në internet, u vinte fëmijëve filma vizatimorë, i ushqente me biskota, fruta dhe çokollata, ndërsa darkën e hanin në kafene ose te vjehrra.
— Po çfarë prisje? — thoshte vjehrra. — Është burrë. U kujdes për fëmijët, i ushqeu, i argëtoi. Nuk është e lehtë. Ç’rëndësi ka që shtëpia nuk është pastruar?
— Nuk është pastruar? — i thashë. — As nuk mund të hysh pa mbyllur hundën. Unë vite me radhë kujdesesha për fëmijët dhe shtëpia ishte e pastër. Nuk prisja të shkëlqente, por as kështu…
