Po e tregoj me radhë. U martova në moshën 18-vjeçare. Burri im jetonte afër shtëpisë sime. Unë përfundoja shkollën e mesme, ndërsa ai, pasi u kthye nga ushtria, më kërkonte libra për t’u përgatitur për universitet. Atë pranverë u dashurova me të. Studionim në të njëjtin universitet dhe u martuam. Pas martesës punonim dhe studionim me korrespondencë. Prindërit e mi na lanë apartamentin dhe u shpërngulën te gjyshja.
Tani jam 29 vjeçe, burri pak më i madh dhe foshnja jonë është vetëm 3 muajshe. Nuk kemi kërkuar kurrë ndihmë. Foshnja ka shpesh dhimbje barku dhe nuk fle mirë.
Vjehrra jeton me vajzën e saj të divorcuar dhe nipin 3-vjeçar. Edhe kur isha shtatzënë, ajo sillte fëmijën tek ne dhe ikte. Tani më është e vështirë edhe me fëmijën tim, por ato vazhdojnë të ma lënë nipin dhe të ikin në shëtitje apo pushime.
I luta të mos ma sillnin më, por nuk më dëgjojnë. Një herë, vjehrra ma la fëmijën dhe iku. Unë e çova me taksi tek ajo.
Ajo bëri skandal. I thashë që për fëmijën duhet të kujdeset nëna e tij. Tani nuk më flet më. Por unë kam fëmijën tim për të rritur. Jam shumë e lodhur. Mendoj se kam të drejtë. Apo jo?
